Tag Archives: ziekenhuis

Ziekteverlof

Willow (used to be a wheeping willow)

Deze voormalige treurwilg moet ik dus binnenkort snoeien om de twijgen hier in de grond te zetten. Nu kan dat effe jammer genoeg niet, omdat ik licht gehandicapt ben wegens een operatie en maar éen hand kan gebruiken. Dat zit zo:

Op een dag groeide er in razend tempo pardoes een merkwaardige bult op mijn vinger, die als ik die stootte, een gemene steek gaf. Normaal zou ik daar mijn schouders over ophalen, maar ik begon er steeds meer last van te krijgen en had ook een visioen van een kwaadaardige tumor, die zich via mijn middelvinger door mijn hele lichaam zou gaan verspreiden.
(Dat krijg je als je te vaak F*CKYOU denkt en doet. Allemaal de schuld van Trump, Den Haag, mijn ex en mijn werkgever.)

Firewood, oaktree
Stokoude eik met cysten: het is kennelijk de leeftijd

Volgens de huisarts was het een cyste en ik dacht nog onnozel, dat doet ze even tussen twee patienten door met een scherp mesje, neen dus, ga maar naar de chirurg. Ok dan maar.
Een week later bleek tijdens een 3-minuten durend vooronderzoek door deze oudere heer dat er een algehele narcose nodig was om te voorkomen dat dat ding zou teruggroeien, een gevalletje met wortel en al en maak maar een afspraak. Wel meteen cash betalen in dit land. Secretaresse gaf een pak papier mee om in te vullen.
Verder werd me niets verteld hoe zo’n operatie zou verlopen, hoe lang dat zou duren en wat er voor nodig was, behalve: nuchter (à jeun) zijn.
Toen de datum dichterbij kwam, begon ik er spijt van te krijgen en dacht, ach zo erg is het toch niet, en de pijn verdween alsof ik in wachtkamer van de tandarts zat, tot ik mijn hand weer eens stootte en daar weer vijf minuten van moest bijkomen.

Poor donkey has feet problems
Ezeltje heeft ook extremiteitsproblemen

Toen ik de dag voor de operatie de stapel papier had ingevuld – redundantie is het devies en paperasserie is the middle name van Franse instellingen – belde de secretaresse ‘s avonds om 6 uur dat de operatie een week was uitgesteld, want “u bent niet bij de anesthesist geweest”.
Wat? Dezelfde vrouw had gezegd: kom op de dag een kwartier eerder en ga er dan even langs, wat ik ook tegen de taxi had gezegd, die me zou brengen en halen.
– Dat is onmogelijk!, zei ik, alles is geregeld, mijn vervanging op het werk, het vervoer en bovendien hadden we dat zo niet afgesproken.
– Momentje, zei ze en even later kon het wèl. Wat hoorde ik daar voor een raar geluid? Het was mijn klomp die brak.
Volgens de oudste dochter was die vrouw gewoon aan het liegen: ze had waarschijnlijk een fout in de planning gemaakt en had gedacht: welk watje kan ik eruit gooien? Die but’nlandse natuurlijk!

Ik heb nog nooit in een ziekenhuis gelegen, behalve 1 nachtje toen ik een kind kreeg en dat was voor het kind, laat staan dat ik ben geopereerd.
Het ging poliklinisch (“ambulatoire“) en ik moest in een donkerblauw blotebillenschortje en plaatsdelictsokken in een kamer wachten tot ik met bed en al gehaald zou worden. Dat duurde eindeloos. Ik sufte een beetje op het bed, appte naar de meisjes en wachtte.
Waar bleef nou die anesthesist waar ik zo nodig naartoe moest?

Die bleek in een gang van de operatiekamers te hangen, waar mijn bed geparkeerd werd, dat om de 10 seconden een dreun van de klapdeur kreeg, als er iemand door ons gesprek wilde lopen, wat ze gewoon deden. Het was me daar een gekrioel van in operatiekleding gestoken mensen en hier en daar een rolstoel of bed met iemand met een ledemaat in verband.

Nu stelde die gozer precies de vragen van een van de vele papieren die ik had ingevuld, wat de leugenachtigheid van de secretaresse bevestigde. Nee, ik heb geen prothese, nee, ik slik geen pillen, etc. , maar dat heb ik toch al allemaal ingevuld?
Ik heb dat papier niet, zei de jongeman in dit gesprekje van 2 minuten.

Lopend naar de operatiekamer bond de operatiezuster mij een deken om. Waarom?
– Les fesses, zei ze, waarna ik zo moest lachen dat ze meegrinnikte. Ik zag de billen al voor me van alle soorten en leeftijden tussen de blauwe coulissen van het operatieschort. Zoiets leidt af, begrijpelijk.

My finger needed an operation and four stitches.
Wijkverpleegster behandelt de wond

Terwijl ik als een gekruisigde met de armen gespreid op de tafel lag, smeerde ze mijn linkerhand in met rood spul (stigmata, stigmata) en stond de jongeman aan de andere kant klaar met de spuit voor de narcose.
De oude chirurg kwam naast me staan en liet zien waar hij precies de snee (zijn wijsvinger trok een cirkel op de scheidslijn van hand en middelvinger, waardoor ik aannam dat hij de hele vinger eraf ging monteren) ging maken en hoe hij het bloed in mijn arm ging doen stoppen.
– C’est pas le moment, kon ik nog net uitbrengen voordat het verdovingsmiddel zich met mijn bloed mengde. 10:57 en weg was ik.

En ik zette het op een dromen, dus toen ik wakker werd om 11:18, zei ik, ik heb me daar toch gedroomd! En lekker geslapen! Dat was ook zo. Stoned als een garnaal, dat was duidelijk. Dat dacht de verpleegkundige die me terugreed in ieder geval.
Heb ik ook weer eens iets meegemaakt.

Nu komt drie keer per week de wijkverpleging aan de hechtingen trekken en een schoon verbandje omdoen. De enige reactie van mijn werk was een email, of ik zsm mogelijk de ziekteverlofpapieren wilde opsturen, wat ik al meteen de volgende dag had gedaan. Fijn, zo’n aardige en invoelende werkgever.
Drie weken lang mag ik niet werken. Erg, hè? Handig dat de oudste dochter er ook is.

Walking the dog
Ik hou hem hoog mbv het touwtje van het hondefluitje

Als je per se de wond met hechtingen wilt zien, kijk dan hier.

Ongelukken

A former fly curtain
Foutje, bedankt, Bleu!

Er zijn gelukkig dit jaar weinig vliegen en ik heb tot op heden zelfs nog geen wesp gezien, maar buurvrouw P. had bijvoorbeeld weer wel een frelon-nest onder haar dakpannen, dat ze heel stoer met een bombe van plan was uit te roeien, wat ik eerlijk gezegd niet zou durven. Kijk je wel een beetje uit, meid, die beesten kunnen ook met z’n allen tegelijk kwaad worden.

Daar wilde ik het helemaal niet over hebben, ook niet over het feit dat ons vliegengordijn nu niet meer functioneert dankzij het vrolijke spelletje van Bleu, die niet eerder op het idee was gekomen en kennelijk ook niet meer kon ophouden met zijn slappelintenmikado.
Hij gaat er nog spijt van krijgen, want in de lente brak hij de tent af, toen er een meikever in huis zat, die een beetje herrie maakte en 5 minuten geleden waren beide waakhonden in paniek, omdat een enorme libel de uitgang niet meer kon vinden. Hoewel er misschien ook sprake is van materiaalmoeheid, nu ik beter kijk. Zo netjes kan die blauwe woesteling die fliepers toch niet doorbijten? Of hij moet een schaartje hebben gebruikt.

Kastanjeboom bijna fataal
Afgezaagde tak hing behaaglijk op draad, net geen ongeluk

Nu even serieus. Ik hoorde afgelopen woensdag voortdurend het geluid van een helikopter, wat we in Amsterdam natuurlijk gewend zijn, maar hier helemaal niet, af en toe een vlucht mirages en een enkel sportvliegtuigje, dat is alles. Ik speurde nog even de hemel af, zag verder niets en vergat het. De volgende dag bleek dat het ging om Marc, de vader van de King van de Septische Tank, die ik wel vaker heb beschreven.
Hij was beetje rommel aan het opruimen, samen met zijn 7-jarige kleinzoon, die mij altijd de oren van het hoofd kletst als ik langs loop (langsloop?), toen de tractor, die kennelijk niet goed op de rem was gezet, begon te rijden en zo over de borst van die arme Marc heenreed, terwijl mijn kleine vriend dat allemaal zag gebeuren. Hij was zo dapper razendsnel zijn tante te waarschuwen, tot zijn opa uiteindelijk per helikopter naar het ziekenhuis in Limoges werd vervoerd, waar ze hem nu in een kunstmatige coma houden. Een long geperforeerd, gebroken ribben, en details die ik door het door de emotie sterkere accent niet helemaal begreep.

Le Bourg
De bourg, gezien vanaf een geheim ondoordringbaar pad vol braamstruiken

Dat was niet het enige stomme ongeluk dit jaar, eind mei of begin juni viel Marthe (75), die de laatste winkel in de bourg heeft, uit een kersenboom, waar ze zo nodig in moest klimmen om ook de hoogste te pakken te krijgen en brak een been. Dat deed ze al haar hele leven, zei buurman P., altijd in bomen klimmen, die meid. Kersentakken breken makkelijk af.
Ze is naar huis gestrompeld en heeft tot de volgende dag gewacht met iemand bellen, waarom, geen mens weet het, niet gewend aan hulp vragen, vermoed ik. Nu wacht ze op een operatie, die pas kan plaatsvinden als haar been minder gezwollen is. Dat is nu toch wel zeker al 4 maanden geleden. Het laatste nieuws is dat ze opgetogen in de revalidatiekliniek zit te wachten, zodat we, dwz de bewoners van de commune zelfs denken dat haar winkeltje op een zeker moment toch weer opengaat. Esp?©rons.

En vlak voor de zomervakantie viel de 14-jarige zoon van de huidige commune-opzichter van zijn fiets en stootte zo akelig zijn hoofd aan een rotsblok, dat er nu een gat in zijn schedel zit, dat niet meer gerepareerd kan worden. Het was eerst nog wel de vraag of er geen hersens waren beschadigd, maar toen hij uit zijn – ook al – kunstmatige coma ontwaakte, wist hij zich alles te herinneren, herkende iedereen en nu is hij weer thuis. Dat vonden we allemaal een klein wonder, want het zag er eerst verdomde somber uit. Hij moet zich alleen in acht nemen en hoe dat er dan precies uitziet, weet ik ook niet.

Landscape in France
Enkele wandelroutes van hond en mij

Sinds dat laatste ongeluk draag ik op de fiets een helm, vooral ook als ik met Bleu ga fietsen. Drie dagen geleden kwamen we vriend G. in zijn auto tegen, toen we net op de terugweg waren vanaf de top. Hij woont halverwege de berg. Er wordt altijd even gestopt en gekletst.
– Zo, ben je niet bang dat de hond je nog eens laat vallen, vroeg hij, en toen ik naar de hondenstang aan de fiets wees en hem uitlegde waar het zwaartepunt van de fiets zat en nog meer van dat soort onnozel technisch geleuter, zei hij: Jaja, terwijl ik hem zag denken, klets niet zo’n onzin, vrouw.
Ik tikte tegen mijn ALDI-helm (9,95‚Äö?ᬮ), maar hij bleef sceptisch kijken. Nadat we afscheid hadden genomen en ik nog geen 5 meter verder had gefietst, maakte Bleu zo’n bruuske beweging dat we allebei bijna plat op de weg lagen. Wat nu weer?

Head of the border collie
Something rotten in the state of Denmark (ge?´nsceneerde foto)

Het bleek een dode das en Bleu waagde het niet dat lijk in de berm te benaderen. Zou dat nu het zoveelste slachtoffer van dat volkomen zinloze geweld zijn, dat ze hier jacht noemen?
Afgelopen zondag opende het seizoen en als je dat toevallig niet zou hebben geweten, dan werd het er wel in gestanst door de herrie, het knalde er de hele dag gelijk oudejaar op de Nieuwmarkt vrolijk op los. De dierenfluisteraar vertelde me ‘s maandags dat een stelletje klootzakken met guns zijn lapjeskat moedwillig hadden doodgeschoten, misschien wel dezelfden die ik zondag dwars door onze tuin op 5 meter van ons huis had zien lopen, toen ik ging kijken waarom Bess zo tekeerging.

Wel nondeju! Ik hoop niet dat ik nu elke zondag de kippen binnen moet houden, of dat er nog andere ongelukken gaan gebeuren. Dat is voorlopig wel even genoeg geweest.

Ziekenbezoek

France, hospital Gu?©ret
Weer eens ander uitzicht vanuit het Centre Hospitalier in Gu?©ret, nu op Les 3 Cornes

Ik ging 10 dagen geleden onverwacht met buurvrouw S. naar onze lieve Germaine (90), die hoestend en proestend in het ziekenhuis was opgenomen. Daar lag ze aan de zuurstof, herkende ons gelukkig en at toch na een beetje aandringen met smaak haar soupe op, zoals de avondmaaltijd hier wordt genoemd.
Als je goed kijkt en de omgeving kent, kun je op de foto boven het landschap van Les Trois Cornes zien, waar we in oktober hebben gewandeld. Alleen stond het bed zo gedraaid, dat ze precies tegen die lelijke nieuwbouw aankeek.

Gisteren ging ik voor een tweede keer langs, want ze was overgebracht naar een revalidatiecentrum, (ook een goede valse vriend, zoek maar op) in La Sout, waar ik in ?©?©n moeite bij de Lidl boodschappen wilde doen en bij de Bricomarch?© kijken naar een chevalet voor de kettingzaag, door mij gemakshalve met zaagbok vertaald. Die hadden ze niet, bleek. Wel gehad, zei de jongeman beleefd.

Onze dorpsgenoot lag niet in bed, maar zat in een stoel, herkende me pas nadat ik enkele zinnen had uitgesproken en smikkelde met plezier de g?¢teaux op, die haar dochter me voor haar had meegegeven. We kletsen gezellig, over het ziekenhuis, het herstel, boter maken, nieuwe Franse woorden verzinnen.


Boter van Giraud

Vroeger maakten ze kaas en boter, want het kunnen dan wel vleeskoeien zijn, als het kalf weg is door bijvoorbeeld verkoop, moeten ze door melken de melktoevoer afbouwen. Boter deden ze in fraaie moules, die in reli?´f een koe of een ander melkgevend dier lieten zien. Ik had bij Giraud ooit boter met een bloem gekregen. Neen, zij hadden alleen dierenvormen. En zo ontfutselde ik haar al keuvelend weer informatie van vroeger, lachten we af en toe vrolijk om gekke woorden, tot het tijd voor me was om te gaan.
– Blijf nog een paar minuten, je hebt toch wel tijd?, zei ze, zoals ze altijd zegt. Steeds ook weer grijpt de ontroering me zachtjes bij de keel, als ik uit zo’n instituut kom.

Smoked sprats bought at the LidlSprot heet sprat

Thuis wachtte het hout me (zagen met behulp van de antieke chevalet van R?©my, de vader van Monique, die inderdaad niet al te groot was, waardoor de moderne mens na vijf minuten zagen al een hernia ontwikkelt), moest ik verslag uitbrengen aan de familie en kon ik eindelijk om 19:00 uur me hongerig storten op de gerookte sprot, die ik bij de Lidl had gevonden.

France

Het lijkt iets warmer te worden, zaaigoed mag eindelijk buitenspelen.

Ziekenbezoek

Contents of my pocket

Altijd de inhoud van de oude broekzak in de nieuwe doen, heb ik mezelf jaren geleden ooit geleerd, dan vind je nog eens iets en bovendien was je het dan niet mee. Geen kikker, dode muis of geld deze keer of andere dingen die je al een tijdje kwijt bent, maar toch nuttige zaken zoals afrikaantjeszaadjes, waarvan ik er in de tuin al een paar zag ontkiemen. Nu niet te hard van stapel lopen, jongens, het kan zomaar gaan vriezen.

Heavy easel

Het ezeltje dat Saar me cadeau deed, is heel handig, maar net iets te licht. Van Siebe kreeg ik de tip in de vorm van de klassieke truuk die fotografen in storm en tegenwind gebruiken: verzwaren die handel en in mijn geval met een plastic zak met stenen en jawel, dat gaat goed. Een doekje staat nu in de grondverf, een ander krijgt een tweede laag. Ik had nog een totaal vastgekoekte vouwezel in de schuur staan, die met geen mogelijkheid te verstellen was, tot ik het wondermiddel WD-40 erop losliet. Jammer genoeg sloeg ik er eerst een stuk hout af, toen ik de vaste koek probeerde los te rammen tikken, maar dat is te repareren. Hoop ik.

View from a room

Gistermiddag ging toch even bij mijn vriendin Lucienne langs in het ziekenhuis, v/h sanatorium van Sainte-Feyre, waar ze na de zoveelste val thuis weer in terecht is gekomen. Ik schat dat ze de laatste 12 maanden 8 maanden in het ziekenhuis heeft gelegen of gezeten in haar geval, want ze zat magertjes in een ziekenhuishemd voor zich uit te staren, toen ik binnenstapte. We praatten wat over de dieren, eten en de moestuin. Hoelang ze nog moest en wat er hierna zou gebeuren, ze wist het niet.
– J’attend, zei ze, zoals alle keren hiervoor.

Eigenlijk dacht en hoopte ik dat ze in Gu?¬©ret zou zitten, zodat ik twee vliegen in een klap kon slaan: de oud-burgemeester (81) van onze commune (uit de jaren ’70) was vorige week in het caf?¬© waar hij een borreltje dronk, niet goed geworden en in alle ijl naar Gu?¬©ret afgevoerd. Hij had het vernieuwen van de batterij van zijn pacemaker te lang uitgesteld, werd gezegd (“sa pile!’) en ik dacht, wat een geluk dat hij in het caf?¬© zat, want wanneer zou hij gevonden zijn, als het thuis was gebeurd? Maar goed, twee ziekenhuizen in een middag, dat zag ik niet zitten, zo geweldig goed ken ik hem nou ook weer niet, maar even langsgaan omdat ik er toevallig toch ben, dat kan best. Een ander keertje dan maar weer.

Kachel aan en au boulot!