Uitzicht op JP en Saar vanaf het terras achter

Ik was gisteren qua postje eerst van plan een jonge koe uit de sloot te halen, geprikkeld en enigszins in de put toen ik de foto’s van afgelopen Kerst bekeek, maar laat dat beest nog maar even zitten, want gisteren had ik nog maar net de kip in de oven, op z’n Proven??üaals, met tomaat, olijf, knoflook en ansjovis, toen Jean-Pierre langskwam om ons uit te nodigen voor een drankje en een hapje eten. Dat was gezellig, graag!
We kregen behalve een heleboel hartelijkheid, eigen kweek tomaten met ei en allerlei ander lekkers, een stuk van JP’s eigen koeien van de bbq te eten. Man, man, man, dat is toch weer iets anders, zo top!
We kletsten, aten, dronken en kletsten met de andere gasten over van alles, ik speelde met gastbaby Jeanne, we hadden het over het verschil tussen de hibou en de chouette, hoe klinkt een ree, het patois, wie spreekt het nog, want hier wordt Occitaans gesproken, de moeder van Sylvie noemde de dagen van de week, di lun, di mar, dat is toch precies Catalaans, vond Yeva, enzovoort, enzovoort.
De zus van JP kwam langs met haar man, die net bij ons restootje in de Bourg hadden gegeten. Het was prima eten, vonden ze, maar wat gek dat het vlees uit het buitenland kwam. En inderdaad had ik me er al eerder over verbaasd dat het kalfsvlees dat ik daar kreeg, uit Nederland kwam.
We zitten in een streek van de wereld waar de allerbeste kwaliteit vleeskoeien wordt geproduceerd, je ziet ze vanuit het restaurant gewoon in de wei lopen, en dan serveren ze een Hollands lapje! Ja, dat is wel gek, dat vonden we allemaal. Daarbij zat de C?¥te du Rh?¥ne in een bordeauxfles en smaakte ook naar Bordeaux. Die ervaring hadden wij weer helemaal niet. Maar heerlijk eten, zoals gezegd.
Na de taarten, de prikwijn, veel lachen en meer taart en om het af te leren een bodempje eau de vie van Mirabelles, strompelden we de vijftig meter omhoog naar ons huisje. Is dat geweldig of niet? Boven onze hoofden schitterde de melkweg.

Vandaag maakte ik de kip af, wel degelijk een streekprodukt, en geen kip, maar een parelhoen van de firma Giraud, ook weer met een smaak die ik in Nederland nog niet ben tegengekomen. Is dat zo moeilijk? Het antwoord is ja, in Nederland is dat moeilijk.

Er werd nog veel meer interessants besproken, dat komt misschien morgen, maar ik denk dat dat de censuur niet doorkomt. Ik denk dat ik die koe uit de sloot ga halen.