Een rijtje willekeurige tekkels (ruwhaar standaard)

Toen we gisteren nog 20 km moesten en door het dorp Forgevieille reden, waar het verkeerstechnisch altijd een drukte van belang is, omdat dat de sluiproute is naar de snelweg en andere departementale wegen, zagen we midden op de weg tussen de auto’s een opgetogen teckel nieuwsgierig naar elke afremmer lopen. Siebe remde ook, ik sprong eruit en lokte hem met lieve woordjes. Hij liet zich braaf pakken, het diertje, met z’n flaporen en z’n babyvacht: het was een hele jonge ruwhaar.

Maar waar was de baas? Er was verder geen mens te bekennen en hij leek ons toch ergens ontsnapt te zijn. Ik belde aan bij een huis waar licht brandde. Een oudere dame met schort en een lief toetje deed open, maar had geen idee na mijn introductie waar deze schat thuishoorde. Ze wees elk huis aan en sprak hardop, daar woont mijn schoonzus, die zit in het bejaardentehuis, die niet, die aan de overkant hebben geen hond, die ernaast zijn er maar af en toe en nu niet, dus niet, en mijn vriendin daar, die heeft twee katten. Neen, geen idee.
Ze stelde voor naar het caf?© te gaan en daar verder te vragen en vertelde ondertussen wat voor een verschrikkelijke weg langs haar huis liep, ze reden allemaal als gekken en zelfs vrachtwagens scheurden bij nacht en ontij met krankzinnige snelheid langs. Ze had er al twee katten aan verloren, die ze nota bene net twee maanden daarvoor had laten steriliseren.

Ik hield die kleine onder mijn arm, liefkoosde hem en rook aan zijn vachtje. Ach, laat me de eigenaar niet vinden, dacht ik bij mezelf, tot Siebe zei: luister, luister eens en ja, er werd geroepen en gefloten vanuit een zijweggetje. Twee pubermeiden, zusjes, een tweeling grepen hun diertje en lieten mij met lege handen staan. Die weg is gevaarlijk, riep ik ze nog na, hij wordt zo doodgereden, jullie moeten beter opletten! Ik weet niet of het tot de dames doordrong. Bess had vanuit de auto laten horen dat ze het met mijn onuitgesproken plannen niet eens was.

Tomaten gaan goed

Na de oude dame gedag te hebben gezegd reden we naar huis. Het gras is kniehoog, de tomaten zijn gegroeid, de sla is consumptieklaar en de bonen zijn al halverwege hun klimrek. Zonnebloemen, dahlia’s en pompoenen zijn voor de verandering deze keer niet door de slakken opgevroten.
En als het eindelijk ophoudt met regenen – het valt nu al de hele zondag gestaag naar beneden – kan ik eens tussen het onkruid gaan zoeken naar wat ik 5 weken geleden heb gezaaid.

Ach, dat hondje. Binnenkort komt er vast een andere langs, dat voel ik.