Tag Archives: reclame

Een gevarieerde middag

Interior of a French farmhouse
Met mijn breiwerk bij de buren

Omdat ik toch naar de post moest, besloot ik in ?©?©n moeite ook langs de expositie te gaan, maar eerst moest ik een half uurtje op alweer een andere buurman passen, want JP en zijn moeder gingen de koeien verweiden. De diertjes waren gisteren ontsnapt en met behulp van de dierenfluisteraar en hun zoon weer teruggedreven, waarna het schrikdraad werd gerepareerd, waarvan een gedeelte het niet deed. Dat hadden ze toch razendsnel doorgehad. Elles ne sont pas b?™tes, les b?™tes zeggen ze altijd. Nu dus maar weer naar een andere wei.

Bij de post maken ze onderscheid in brieven en pakjes, merkte ik, terwijl ik mijn pakjes als brieven vermom, waar ze niet intrappen. Dat scheelt 20 centimes. Hoeveel de waarde van de inhoud was, vroeg mevrouw La Poste, hors de prix, zeg ik elke keer gevat, hoewel ik altijd bang ben dat ik dan een fantasiebedrag aan verzekering moet betalen. Onmiddellijk na mijn betaling zette ze het telefoongesprek (“Daar ben ik weer!”) met haar vriendin voort. Dat gebeurt elke keer, verdomd als het niet waar is.

Tijdens de opening, jatwerk
De wethouder en de burgemeester tijdens het openingspraatje (uit de krant)

Twee deuren verder hadden Jeanette (wethouder cultuur) en de mevrouw van de Winkel van Sinkel uit Dun dienst. Kus, kus. Nou, nou, wat vonden ze de koeien mooi! En hoe ik dat toch met die ogen had gedaan, ze volgen je overal, hoe is het mogelijk. Dat kon ik ze wel leren, zei ik, maar daar wilden ze niks van weten.

France, landscape / painting unfinished
We proberen voor de lol eens iets anders

Bij het zien van mijn prentbriefkaarten herkende mevrouw Sinkel de koeien: dat is er een van Petit, die is van die etc. Dat vond ik nu weer verbazingwekkend. En daar was ook nog onze po?®te-paysan, Maurice (door mij laatst abusievelijk Marcel genoemd), die ook wel een kaart wilde, net als Mich?®le, de dochter van vriendin L. die toevallig langswandelde en mij door de open deur spotte. Iedereen weer blij want voorzien van mijn reclamemateriaal.

In de Inter liep ik bij de groente mijn brocantevriendin uit Parijs tegen het lijf, die jammer genoeg de volgende dag weer zou teruggaan in verband met de komende presidentsverkiezingen. God, wat hoopte ze dat Sarko zou verdwijnen, want wat die allemaal naar de ratsemodee had geholpen, dat was toch niet te filmen.
Maakt dat meisje Le Pen nog een kans, vroeg ik, alsof ik er verstand had, dat leek mij nu niet de beste keus, want als je een ding niet wil, is ook nog bevolkingsgroepen tegen elkaar ophitsen, zoals bij ons nu gebeurt. Neen, ze dacht het niet, Hollande ging ze stemmen in de hoop dat die Frankrijk weer vlot zou trekken. Ze zei nog veel meer, wat ik soms niet verstond omdat ze dat ?† la Parisienne te snel deed. Volgende keer drinken we er een, beloofde ze.

France, firewood
Uitzicht van de kruiwagen

Op de terugweg kwam boer Guy, die ik ken van het appelpersen, me vlak bij zijn huis in zijn auto tegemoet, dus we stopten en maakten door de raampjes een praatje, zoals iedereen dat hier doet. Na het overhandigen van mijn beeldmateriaal drukte ik hem op zijn hart voor zondag nog even de tentoonstelling te gaan bekijken. Hij behoort tenslotte tot mijn doelgroep.

Ik moest alleen nog een stapel hout met de kettingzaag halveren en de dag zat erop. Ja, ja. Integratie, mensen.

Publicit?©

France, cows / LimousinPoserend koetje

Tjongejonge, wat ben ik druk bezig vandaag met reclame.
Om 11:30 had ik pas in de gaten dat het al half twaalf was en ik moest nog naar de markt. Eerst naar de slager, waar ik eergisteren voor de buurvrouw boodschappen deed en waar ik me toen bekend maakte als schilder van Limousins, naar mijn prentbriefkaarten greep en ontdekte dat ze nog thuis op tafel lagen, ongelooflijke prutser die ik er ben.
Nou, de slager, zijn neef en de aanwezige klanten vonden ze prachtig: “Chic!”, door het Prisma-woordenboek o.a. vertaald met: “Mieters!”.
– Ik ga ze inlijsten, zei de slager. Hoho! Dat was niet bedoeling, ze moeten natuurlijk wel een echt schilderij in hun zaak hangen, wat zullen we nu krijgen? Ik nodigde de hele zaak nog van harte uit om een kijkje te gaan nemen in de Salle Polyvalente in St. Sulpice le D. van 8 – 22 april.

Bij de verzekeringsmevrouw twee panden verderop herhaalde zich de procedure, waarbij ik in 1 moeite ook de verzekering van de eend naar beneden lulde vanwege een heel erg laag kilom?©trage, een woord dat ik ter plekke verzon, maar het juiste bleek te zijn.

Door naar de familie Feyt, aka De Slisser op de markt, verkopers van varkensvlees, gevogelte en af en toe een koe.

Familie Feyt in augustusFamilie Feyt in augustus 2009

Ik liet mijn plaatjes zien en wilde vragen of ik langs mocht komen om de varkens en de kippen op de kiek te zetten, want ik wil mijn onderwerpen uitbreiden, maar ze vroegen meteen hoeveel zo’n doekje moest kosten, omdat ze nog iets moois wilden hebben ter verfraaiing van hun winkel bij de boerderij. Zo! Ha! En natuurlijk was ik van harte welkom, er was altijd wel iemand en bovendien hadden ze hele mooie haan met schitterende kleuren. Nog beter, als ik een opdracht krijg, kunnen ze zelf ook nog de maten bepalen. En hoe klassiek, een haan in Frankrijk. Ik ga er morgenochtend onmiddellijk naartoe. IJzer smeden etc.

New born calf/ work in progressOlieverfschets van een pas geboren kalf

Verderop stond Kruidenvrouwtje met een dame met een hond te kletsen, die (de mevrouw) me aanraadde Radio Creuse te bellen, toen ze hoorde waar ik mee bezig was en neen, dankjewel, de Charolais hoefde ze niet, ze was totaal in de Limousins. Kruidenvrouwtje legde mijn kaarten duidelijk zichtbaar tussen haar koopwaar en schreef erbij waar en wanneer dat moois live te bewonderen viel. Ook stom dat ik geen wervende folders bij me had gestoken. Ik moet nog veel leren.

Young cows having their mealKijk die lieve diertjes me nu allemaal aankijken

Op de terugweg reed ik alweer langs die grote stal waar al die koeienkoppen elke dag om 12:00 aan het eten zijn, maar deze keer was de boer er bezig met een trekker, dus ik remde en stopte. Hetzelfde ritueel, ik maakte me bekend, noemde onze buurman JP als referentie en liet hem de foto’s van de schilderijen zien, terwijl ik vertelde dat die en die zijn koeien waren, want dat was ook zo. Of ik nogmaals een paar foto’s mocht maken, want ik vond het elke keer zo’n prachtig gezicht, die koeien aan de maaltijd van midi, dat ik er speciaal voor omreed, wat ook weer waar was. Dat mocht natuurlijk, zei deze vriendelijke man, ik zet mijn trekker wel even verderop en vervolgens vertelde hij over de koeien:
– Kijk die Holsteiner heeft een kindje gekregen van deze (Limousin)stier en dat is dat zwarte kalf. Een heel mooi kalf vond ik.

One dairy cow between the LimousinsEen melkkoe tussen de vleesleveranciers

– En daar achteraan, binnen die hekken, zie je, daar ligt er een, die kan elk moment kalven. En die koe, die daar alleen staat, die heeft haar kalf verloren (“Ach, wat zielig”), maar ze heeft er nu een van een tweeling geadopteerd, want het is een hele lieve koe.
Dat was hij zelf ook, een sympathieke en zachtaardige Creusois.
Het viel me op dat de koeien helemaal niet schuw waren, zei ik, ze bleven gewoon dooreten terwijl ze wel naar me keken, zonder wantrouwen.
– U houdt zeker heel veel van dieren, vroeg de boer. Jazeker. (Hij had ook een foto van het portret van Kwint en een van het kalf gezien.) Dat dacht hij al, want zoiets voelden die koeien, zei hij. Ik mocht alles fotograferen wat ik wilde, maar hij moest verder.

Wat een lieve mensen allemaal hier, h?®? Echt hoor, wat een land, zeg ik voor de zoveelste keer.

Nu moed verzamelen om de radio te bellen.