Tag Archives: wachten

Gootsteenbodem

Les Soeurs Sussex and the 2 chicks
De Piepies en de Witties moeten dra het veld ruimen

Ik moest van de week even naar Dun voor een paar belangwekkende boodschappen in het kader van de bebroede eieren. Op een van de talloze sites had ik gezien hoe de blogster de bodem van de broedmachine met spul had bedekt, waarmee je voorkomt dat vloerkleedjes onder je vandaan glijden. Anti-d?©rapant van rubber.

Leg dat de jongens en het kassameisje van de Briconautes maar eens uit. Ze kwamen met een tapijtje aanzetten dat niet glibberde, maar neen, ik wilde alleen dat spul voor onder een tapijt, want ik wilde geen vloerkleed, ik had er niet eens een, opmerkingen waarmee ik het onbegrip zoals altijd alleen maar vergrootte.
In ieder geval hadden ze het niet, waarna ik met de deuchiste van de drie heren over onze auto’s begon te praten, want hij was jaloers op mijn verlengde kofferbak, terwijl ik altijd zuchtend naar zijn smette- en roestloze koetswerk kijk. De andere twee stonden er een beetje voor jan dinges bij.

2cv on the parking of the Briconautes
De zijne vanuit de mijne

Die anderen behoren tot de soort in wier belangstelling ik me hier in dit land altijd mag verheugen, god mag weten waarom. Ze lijken allemaal precies op elkaar, klein, een beetje gezet (zeg maar dik) en vinden me geweldig aantrekkelijk. Ik laat me dat lekker aanleunen, zolang ik er niet ongemakkelijk van word, wat gebeurt als ze me proberen aan te raken. Dan spring ik als Bleu met 4 poten tegelijk in de lucht. Maar dit even terzijde en later hierover meer.

Bij de Winkel van Sinkel Lafont tegenover caf?¬© le Commerce kwam Marie-Claude op het briljante idee van een rubberen gootsteenbodem. Het is dat het op de verpakking staat, want ik kende het woord niet. Gootsteenbodem. Fond d’?¬©vier. (Marie-Claude zit in onze gemeenteraad en woont in het oude station van Saint Sulpice)

Sink mat
Duitse woord voor “sink mat” is weer zo’n mooi Duits woord

Kijk, als die kuikens uit het ei komen, ik zeg als, want niets is zeker, komen ze terecht op de gladde bodemplaat van de couveuse en glijden wijdbeens tegen de andere kuikens en eieren aan, waarbij ze soms niet meer uit de spagaat kunnen komen. Splayed of spraddle leg heet dat, het ziet er hartverscheurend sneu uit. In een nest heb je geen gladde plastic bodemplaat. Klik even op de link, het is te erg.

Ik ging daarna nog even bij de familie v/h de voorzitter langs, waarbij hij de deur uit was: au foin en zij kersenjam in de enorme keuken aan het maken was. Wij dames kakelden wel een uur of 2, over de broedmachines, kippen fokken en slachten en meer van die nuttige boerendingen die ik op deze grote boerderij gratis en voor niks uit de eerste hand weet los te peuteren. Maar vooral ging het over de Engelsen, die weigerden Frans te praten, alleen maar onderling klitten en altijd vrachtwagens vol Engels bouwmateriaal vanuit het vaderland importeerden om hun Franse bouwval (waar ze veel teveel voor hadden betaald) op te knappen. Met Engelse bouwvakkers!

Die indruk bestaat inderdaad en wat kan ik er tegenin brengen? Misschien is de Engelse kwaliteit beter? Misschien communiceert dat makkelijker, Engelse bouwvakkers en komen die sneller opdagen? Misschien willen ze alleen maar in een gated community met eigen soort eerst wonen?
En misschien is het niet waar. De Engelsen die ik ken integreren juist enorm. Onze Franse werklui werken gewoon op tijd. Als dat vooroordeel eenmaal bestaat, wordt dat natuurlijk per definitie bevestigd door elke Brit die je tegenkomt. En waren de meeste Engelsen door de geldcrisis trouwens niet weer terug op hun eiland?

The last peas
Verstekeling tussen de erwten

Ze had nog een vette roddel over een kleine Engelse oplichter, die ik wel kende en die ik bij de eerste ontmoeting onmiddellijk al als zodanig had herkend. Je connais cette esp?®ce, zeg ik altijd en dat klinkt in mijn oren als steenkolenfrans. Een hele gezellige jongen, charmant, lult maar door, maar volkomen onbetrouwbaar.
Ik begreep al nooit waarvan die opschepper nou leefde en nu bleek dat hij een uitkering had, maar helaas door ambtenaren betrapt was op zwart geld verdienen op brocantes. Je mag, geloof ik 3x per jaar ongestraft dwz zonder belastingaangifte en als priv?©persoon je ouwe troep op vrijmarkten verkopen. De vierde keer word je als handelaar beschouwd. En nu schijnt hij te hangen.
Toevallig kwam ik hem vorige week nog tegen op de bosweg naar Le Mas Saint Jean en ik als eerste die glimmende dure auto zag waar onze arnac in reed.
Hoe doe je dat met een uitkering? En hoef je je huis niet verkopen in Frankrijk als je staatsproteg?© bent? En wat deed die flinke stapel bankbiljetten van 20 euro op tafel?
Deze gozer heeft in al die 15 jaar dat hij in Frankrijk woont nog nooit 1 woord Frans gesproken, behalve dan oui, bonjour en most likely merci. Ik begrijp er niets van.

Ik kwam daardoor weer helemaal verfrist thuis en zette het op een ouderwets erwten doppen, onderwijl het voetbal in de gaten houdend. Jammer genoeg viel net internet uit toen de doelpunten vielen. Anderhalve kilo doperwten in de diepvries en de doppen naar de konijnen.

Waiting for the eggs to hatch
Nog 3 dagen wachten

De eieren zitten nu in de lockdown-fase, wat inhoudt dat de luchtvochtigheid is verhoogd, het ei-keren is gestopt en het echte wachten is begonnen. Verboden in deze fase de couveuse te openen tot alle geslaagde kuikens droog en pluizig zijn, omdat het anders helemaal mis kan gaan. Ik doe geen oog meer dicht en kijk om het uur of alle meters het nog wel doen.

Bleu, the blue merle border collie
Ik ben braaf

Later vandaag, ik beloof het, over de gehoorzame Bleu.

Volle blaas

Blowing in the wind

Onderweg van FR naar NL stopten we bij de benzineloze aires, om die overdreven zindelijke pup de gelegenheid te geven in alle rust een plas in een soort van landelijke omgeving te doen, dat wil zeggen naast een scheve spar en een picknicktafel.

Pas in Belgi?¬¥ deed hij op die futuristische aire vlak voor Antwerpen tussen parkerende auto’s en ijsetende mensen een plas, waarmee mijn theorie “in alle rust” meteen de grond in werd geboord. Daarna duurde het weer 24 uur tot de volgende. Ik heb een half etmaal door allerlei Amsterdamse parken (de een nog ranziger dan de ander) gedwaald, tot het uiteindelijk op het strand in IJmuiden lukte.

Walking the dog

En zo gaat het elke dag. Gisteren voor het laatst om 17:00, vanochtend om 08:30 voor Pakhuis de Zwijger. Zucht, maar ook hoera. Tot zover de berichtgeving over Baby Bleu.

Ondertussen is er aan het wachten weer een week toegevoegd. We hadden al in de krant gelezen dat het VUmc niet uitblinkt in de communicatie naar de mensen toe, toch hoopten we dat dat niet voor ons zou gelden. Geintje zeker, mevrouw Sonneberg.

Ik overweeg sterk een weblog over deze medische ervaringen te gaan beginnen. De woede en machteloosheid zijn vast niet goed voor het hart.

Border on the beach

Wachten

Engeland, OxfordBrasenose College

Zaterdag was Y. de enige interviewee die op het College wachtte op een eventueel interview, waarvan het niet duidelijk was met wie of hoe laat en of het ?¬?berhaupt zou doorgaan. Er waren nogal wat kandidaten, die drie of zelfs vier gesprekken hadden moeten voeren en zelfs twee dagen hadden moeten wachten voordat ze hun eerste interview hadden. Ze kreeg toestemming om met mij naar het Ashmolean te gaan, als ze haar mobieltje maar bij zich had, opdat ze bereikbaar was.
Dat Ashmolean, ik wou dat wij dat instituut hier hadden, zo’n inspirerende omgeving en collectie, niet te geloven! We drukten onze neuzen tegen de vitrines en konden maar geen genoeg krijgen van de vaasjes in de vorm van dieren, sieraden, beeldjes, beelden, gebruiksvoorwerpen, kleding(!), amforen, standbeelden en tabletten met tekst (Gilgamesh bijvoorbeeld).

Nijlpaard
Egyptisch prehistorisch nijlpaard uit 3500‚Äö?Ñ?¨3000 voor C.: kijk nou toch naar die rimpels op z’n snuit!

Y. keek steeds op haar mobiel of er al iets bekend was, tot we ontdekten dat het GSM-signaal vrijwel nihil was. De mijne had af en toe ?©?©n streepje. Dat veroorzaakte nogal wat onrust, dus we besloten terug te gaan naar het College om te zien of er al iets bekend was.

Engeland, OxfordCourtyard St. Anne’s

De uiterst behulpzame jongen die die dag de boel co??rdineerde, vast en zeker de Head Boy, belde een tijdje rond met deze en gene en meldde uiteindelijk met een stralend gezicht dat er geen gesprek meer zou plaatsvinden. Of dat nu juist gunstig of ongunstig was, wisten we niet, maar we vertrokken na de lunch daar, met Y’s. spullen naar onze slaapplaats voor zaterdagavond, die ik het in mijn vorige postje al noemde. Ja ja, ik mocht ook mee-eten.

HMV

We kochten vervolgens een aantal DVD’s in HMV, waarvan de betekenis pas tot me doordrong, toen ik het plaatje zag. Een gigantische winkel, bomvol klanten en personeel, maar omdat iedereen queuet (queue?¬¥n: queue, queuet, queuede, queueden, gequeued), sta je nooit in de verkeerde rij. De mensen wachten in een geregisseerde slinger voor de rij kassa’s, waar de Next! zich bij een vrijgekomen kassa kan melden. Dat gebeurt overal, behalve op het vliegveld, maar dat zijn dan ook de buitenlanders, die als idioten gaan dringen.
Ik werd de dag ervoor in dezelfde zaak beknord door een winkelbediende, die abusievelijk meende dat ik me niet aan de queue-regel hield.
– Ik wilde alleen even naar de muziek-DVD’s kijken, sputterde ik tegen en ik kon aan mijn eigen stem horen, dat het klonk als een slappe smoes, wat niet zo was.
– You’re not going to fight, I hope, zei de kassajongen tegen mij en de mevrouw, die ik net had laten voorgaan.
– Never, ever, zei ik.
– Not for the moment, no, zei de mevrouw.
– You’re far more realistic than I am, zei ik om ook lollig te zijn, want dat volkje daar prikkelt me enorm om bijdehand te zijn. Ik moest me steeds beheersen om niet voortdurend witty opmerkingen en woordgrappen te maken. Je zou toch zo’n moeder hebben, je schaamt je eigen dood, maar ja, het is sterker dan ik.

Engeland, OxfordDe Brug der Zuchten

Na Brasenose College en All Souls College op Radcliffe Square, de Bodleian Library, de Brug der Zuchten en het Sheldonian Theater stapten we bij Blackwell’s naar binnen. Alles heeft hier een Harry Potterdimensie, of misschien andersom, Rowlings heeft het duidelijk van Oxford, net als trouwens Tolkien. Boekhandel Blackwell lijkt een gewone boekwinkel, met een gewone etalage, maar als je binnen bent, blijkt het een paleis met enorme zalen te zijn, boeken, boeken, boeken. De sous-sol was zo onvoorstelbaar groot, dat we bijna in magie gingen geloven.

Blackwell
Blackwell in Broad Street © Google Streetview

We dronken nog iets in de Mitre, ook alweer zo’n stokoud gebeuren, schaften iets te eten aan in de Tesco en gingen vroeg naar bed. Dat lopen, wachten en al die emotie, dat put nogal uit.

Nu is het wachten op de postbode.