Lachen


Cadeautje van Siebe S.

Ik hield vorige week een beetje nonchalant die prachtige camera achter me en drukte af. Het is nu bijna niet voor te stellen dit ik daar gewoon zat, in de schaduw van de plataan en deze parasol, die ik om de tien minuten moest opeisen, want bij elke nieuwe klant werd hij verplaatst. Die zon daar is meedogenloos.

Zaterdagmiddag reden Kees en ik na de lunch bij de Portugees naar Remke haar camping. De weg leidde eerst een tijdje langs de Middellandse Zee en na Narbonne ging hij de bergen in. We passeerden olijf- en veel wijngaarden, waar de donkere trossen rijp hingen te hangen. Onderweg zagen we een enorm 2cv-kerkhof, waardoor ik een tijdje verbijsterd bleef nastuiteren. Ik stuiterde toch al meer dan normaal, vanwege de sfeer, de zon, de stad en de mensen daar, want tjongejonge, wat was dat allemaal aan me besteed! Dat kerkhof moet ik eens op de satelietfoto opzoeken. Was het nou voor of na Narbonne?


Een heerlijke plek

We werden op de camping ontzettend gastvrij ontvangen en ik heb gehuild van de pret. We reden in het donker terug, nog nahikkend van het lachen.


Een cactus in de tuin bij de buren

De volgende dag vertrok ik met mijn ex-collega Peter en zijn broer, die me – heel hartelijk – een lift gaven via de brug van Millau en Clermont-Ferrand tot Montlu???ºon, waar Siebe me weer op stond te wachten. Zo zat ik gewoon weer in mijn eigen huis in Frankrijk. De buren waren zeer te spreken over het perkje dat ik voor onze schuur had aangelegd. “Zo ziet hij er niet meer verlaten uit.”

Ik was zelf ook niet ontevreden. Wat een week.

Naschrift: Dankzij Anne-Lise heb ik naam en adres, url ?¬¨?Ün een foto:

Geoportail van IGN.fr had in tegenstelling tot Google Earth een satelietfoto gemaakt zonder wolkjes: