Boter


Nog even genieten van het leven

In Dun hebben ze in de Grande Rue een blauwe zone ingesteld. Dwz je mag maar een beperkte tijd parkeren en je heb een parkeerschijf nodig. Waar haal je die in vredesnaam? In de rij bij de geldautomaat van de bank informeerde ik eens: bij de autoverzekeraar, zeiden ze. Dit is natuurlijk het voorstadium van betaald parkeren, ik zweer het je. In Dun! Wat een onzin nu weer. En wat doe je eraan? Niks.

Ik heb meteen een offerte voor de 2cv aangevraagd bij dat AXA-meneertje, die heel sympa samen met zijn zoon, van wie we (Saar en ik) ook een handje kregen, zijn kantoor runde. 100 euro/jaar, dat is nog wel te doen. Maar eerst moeten er gordels achterin en waarschuwingslampen op de eend gemonteerd, volgens de Franse APK van gisteren. Zucht, zucht en zucht.

Op de markt kregen we van de man van Geitenmie gratis een recept voor warme geitenkaasjes met Proven???ºaalse kruiden. Het geknor van mijn maag was tot ver voorbij de blauwe zone te horen.
Met de Britse bioboer praten we altijd Frans, maar toen ik vroeg of hij nog kruiden te koop had, kon ik het niet laten: BASIL! riep ik als mevrouw Fawlty Towers. Hij schoot meteen in een comfortabel soort Engels, haha, had ik hem even te pakken.
(Die twee kippen van de foto boven had Paulette vanochtend daarentegen te pakken. Ik zag haar de ren instappen en kwam haar – grijnzend – even later tegen, in iedere hand een bungelend beest. Ja, haar zoon is vandaag jarig, dan moet er lekker worden gekookt!)


Kasteeltje Le Terrail

Na de markt namen Saar en ik weer een omweg langs Villard, een werkelijk prachtig tochtje, zonder dat je nu echt heel erg ver omrijdt. Halverwege staat een enorme boerderij in de vorm van een kasteel, Le Terrail heet dat volgens de kaart en onmiddellijk daarna slaan we rechtsaf om naar beneden te rijden, langs mevrouw Melk, en dan weer omhoog naar huis. Vanuit de melkboerderij kun je mooi onze berg zien liggen: ik kan van dat uitzicht maar geen genoeg krijgen.


Beurre de la ferme

Die weg is zo smal, dat je eigenlijk geen tegenliggers moet tegenkomen, vooral niet van de agrarische soort. En jawel, ons kwam een trekker met water voor de beesten tegemoet. Ik schoot net op tijd een stuk weiland in en de trekker stopte om me gedag te zeggen en een praatje te maken: het was die aardige man van mevrouw Melk. Gisteren haalde ik de boter pas uit de vriezer, die anders razendsnel ranzig wordt, want aan steriliseren doen ze niet. Bleek hij tot mijn aangename verassing in een fraai vormpje gegoten te zijn.


Feestboter

4 thoughts on “Boter”

  1. Ho, ho, laat je niet te snel inpakken. Ook in Frankrijk dient een auto gekeurd te worden naar de normen van z’n bouwjaar. Ik heb helemaal geen gordels want die waren in 1958 nog helemaal niet verplicht. Nog even in discussie met ze denk ik.

  2. Even in discussie, even in discussie. Wat kan ik aan die regels veranderen, Gertjan? 1986: waarchuwingslichten verplicht. Ik denk dat die eend of niet uit 86 is, of dat er met het chassisnummer gesjoemeld is. Dat laatste zou me niet verbazen.

  3. Elz, je eend komt toch oorspronkelijk uit NL?
    Mijn Nederlandse eend (omgesjoemeld maar met gebruik van origineel kenteken en chassisnummer)is ook uit ’86 en heeft ze ook niet. In NL zijn ze pas verplicht vanaf ’97. In Frankrijk dus kennelijk al eerder?

    Hoe gaat dat dan eigenlijk bij het invoeren van een auto? Moet je eend nu aan de Franse normen uit het (Nederlandse)bouwjaar gaan voldoen? Nooit over nagedacht, ben benieuwd hoe dat zit!

  4. Ja, die Franse auto van mij moet aan de Franse APK-normen voldoen. Dus veiligheidsriemen achterin (ben ik niet tegen) en die achterlijke knipperlichtjes. Maar ja, er zit op het dashboard niks wat erop lijkt. Ik heb een driehoek. Dat zou toch genoeg moeten zijn? Europa bestaat nog niet qua controle technique.

Comments are closed.