Kwint in de boomgaard van de nichtjes

Buurman Jean-Pierre stapte door de open voordeur naar binnen.
– Hoeveel hout wil je eigenlijk hebben?
Ik dacht dat 4 meter wel genoeg zou zijn, een aanhanger vol, zoals vorig jaar. Daar ging hij over een kwartier aan beginnen. Zal ik mee, vroeg ik, of loop ik alleen maar in de weg? Neen, ga maar mee.

We vertrokken met de kleine groene trekker met aanhanger van de afwezige buurman, waarbij ik op het spatbord van het wiel ging zitten, me vastklemmend aan de stang, die precies dat doel diende. Ik schudde als op een trilplaat. We werden gevolgd door zijn moeder in een grotere maat trekker, waar De Verschrikkelijke Zaag aan vastzat. Op een veldje bij het volgende gehucht lag een stapel balkjes van een meter, die – heel handig – precies in de ruifvormige bak van de zaag passen, die daar als het ware dwars doorheen zaagt. De zaag zit op 1/3 van de lengte en zaagt ze op die manier precies op maat. Ons fornuis en alle andere fornuizen in de omgeving willen die lengte.

De voorraad

We haalden nog een beetje meer op een andere plek, omdat er een kop op de remorque moest, vlakbij een vindplaats van girolles, neen, ik zeg niks, mijn lippen zijn verzegeld.
We maakten er in de schuur een mooie fotogenieke stapel van en laat de temperatuur donderdag toch plotseling 15¬?C zijn gezakt! Kwam dat even mooi uit, de fik in de kachel!

De omgeving van Saint Vaury

Ondertussen is S. gearriveerd, om me tussen alle stress van Het Boek door, op te halen voor de winterstop in Amsterdam. Gisteren wandelden we een rondje Les 3 Cornes uit het wandelingenboek, een mooi stukje landschap hier in de buurt waar ik graag doorheen rij, als ik binnendoor naar Gu?©ret wil. Lopend is dat weer anders, vooral omdat het af en toe een ijskoude wind woei en de zon zich nauwelijks liet zien.

Beeld in het bos

We kwamen midden in het bos nog een heilige tegen op een plek die me ouder leek dan het beeld, net als de linde en het kapelletje hier op de berg. Die stamt denkelijk uit een tijd van nog voor de Romeinen.

De laatste tomaten staan nu op de cuisini?¬Ære te pruttelen om te worden ingemaakt, de dahlia’s worden zo uit de grond gehaald, de auto krijgt z’n hoes tegen de muizenpoep en dan is het weer tijd om afscheid te nemen. Au, au en nog eens au.

C’est comme ??üa.