De mobiel ging en het nummer verscheen niet in het venstertje. Nu heb ik van al mijn belcontacten er maar een bij die wegens een stalker onbekend wil blijven, dus ik neem nietsvermoedend op. “Goedenavond, u spreekt met @@?? van HO#%#, en ik wilde u een paar vragen stellen.” Neen, h?¬¨?Ü, daar gingen we weer. Ik raakte zo ge????rriteerd dat ik dat mens toeblafte: “MET WIE SPREEK IK?” “Met Wendy van ho#%#”

“KUNT U DAT SPELLEN!”
Ze schrok zich te pletter en ging steeds zachter praten en spelde haar naam. Ik begon er plezier in te krijgen en liet haar alles drie keer herhalen.
Wendy dacht dat het wel weer kon:
“Ik wilde u een paar vragen stellen.”

Hoho, zo gemakkelijk kwam die Wendy er niet van af.

“Naam van de firma!”
“Zekergr#%#””
“KUNT U DAT SPELLEN!”
“Zeteekaeergr#%#”
“IK VERSTA U NIET, NOG EEN KEER!”
Niet gehinderd door enige beschaving liet ik die arme Wendy alle hoeken van de kamer zien. Ik wilde het telefoonnummer nog 5 keer horen, het adres, tot ik er uiteindelijk genoeg van had.
Jongens, het is een aanrader, je uitleven op zo’n onnozel callcenterwichtje. Dat zouden meer mensen moeten doen. Moeten ze maar met nummerherkenning bellen. Moeten ze maar helemaal niet bellen.

Verder ben ik door mijn eigen garagist op de foto gezet:

In februari is hij klaar