Ik moest trommelen tijdens het d?©fil?©

Jaja, het is gebeurd: Siebe kreeg een handje van de slager! Hij was er zo niet op bedacht, dat hij zich rotschrok, maar het is echt waar, we horen erbij. En of dat niet genoeg was voor ?©?©n dag, kwam de zus van het Grote Huis met haar verloofde langs om ons uit te nodigen voor haar huwelijksfeest 16 augustus. Ook dat nog, hoera.

www.alegria.biz, de troupe die de paardenshow dit jaar deed

Maar we zijn er nog niet, net, op het F?‚Ñ¢te du Cheval kwamen we tegelijkertijd met de notaris en z’n gezinnetje aan, krijg ik bisous! Nou breekt toch echt m’n klomp, hoor.
Morgen weer verder, ik moet even koken, dat had ik trouwens tussen de middag hebben moeten doen, de integratie is nog niet helemaal voltooid.

Onze manegevrienden in een Sumaworstelpartij

De gevonden hortensia gaat goed

We jagen de ene liter melk na de volgende erdoor. Dat komt omdat we (de meisjes) hele sterke thee met een sloot koeproduct drinken. De melk mag dan uit de koeling van de familie Giraud komen, hij is meestal nog een beetje lauw als ik hem meekrijg.
_ ‘t Is koud, he? zeiden moeder en dochter, toen ik om 11:30 uur meldde. Ik vond dat niet erg, zei ik, dan kon ik mooi eens wat langer in de tuin ploeteren. Ik smeerde met stroop, want ze zeggen elke keer dat ze geen tijd hebben voor frivoliteiten, omdat ze altijd moeten werken. En jawel, mijn werklustige opmerking viel in goede aarde.
Om het een beetje te relativeren vertelde ik dat we morgen naar het jaarlijkse F?‚Äö?묢te du Cheval gingen, en dat het gelukkig dit jaar wat koeler was, want vorige jaar, oeioeioei, toen was het zo’n beetje de warmste dag van het jaar en die arme paarden moesten afzien, net als het publiek, op een schaduwloos sportveld (Stade Municipale). En meer van dit soort geklets.

Ik besloot onderweg de afslag te negeren en reed door naar Dun voor de bakker. Daar zag ik alweer activiteit op de place du Champ de Foire, dranghekken met grote knollen. Meestal worden dit soort zaken met kleine bordjes aan het begin van het dorp aangekondigd, maar deze keer lieten ze alles kennelijk aan het toeval over.
Ik smeet de 2cv aan de kant en vroeg heel onbeleefd wat of dat er stond te gebeuren. Een paardenconcours vanaf 14:00 uur (? partir de quatorze heures).
Ze zeggen hier bijna nooit 2 uur, altijd 14 uur. Alleen R?¬¨¬©mi die denkt dat we debiel zijn en zegt dan: deux heures! Two o’clock! En dan moet ik zeggen: mais tu parles tr?¬¨?Üs bien l’anglais, R?¬¨¬©mi! En dan stottert hij: eh eh, ja ik heb een cursus gevolgd. Een heel, heel erg klein cursusje dan zeker. Zelfs mevrouw Giraud van de melk kan onthouden dat we uit de Lage Landen komen. We zijn benieuwd of hij morgen weer goed doordrenkt gaat zijn.

Omdat het bovenstuk van de parasolstandaard nu definitief van de onderkant is afgescheurd en we dat ding met de door de muizen aangvroten parasol gebruiken om de cavia’s een beetje verkoeling te bezorgen, bedacht ik weer een typische Schijf- of De Korte-oplossing: ik heb het essenti?¬¨¬•le onderdeel van de voet in een bak met beton gezet. Even wachten tot het droog is en klaar is Kees. Er was jammer genoeg niet echt veel beton, maar ach, een kniesoor die daar nu weer op let. Waarschijnlijk breekt de boel meteen af, bij een eerste windvlaag. Gelukkig waait het hier nooit.

Zo, h?®h?®, eindelijk die ren klaar en voorzien van een deksel. Ik mopper wat af, dan breek ik weer een boortje, dan hebben we weer hoekjes nodig. Hoekjes, wat is dat in het Frans? Ik heb in de schappen bij Jeanroth gezocht, waar nooit prijzen, namen of functies staan vermeld en ik heb vervolgens naar de naam gevraagd: ?©querre de chaise, voor een stoel dus, zei de vrouw lachend. Nooit van gehoord, dat woord.
Wat leer je eigenlijk op school voor onnutte dingen? Papa fume une pipe. Ik heb nog nooit, maar dan nog nooit een vader een pijp in Frankrijk zien of horen roken. Ja, een blowende hippie-vader misschien. Op school maakten ze ons ook wijs dat we iedereen, ook het kleinste kind moesten vousvoyeren, wat volkomen idioot is volgens de buren. Wie zegt er nu u tegen een kind?
De regel is bij ons in het dorp: je zegt u tegen de ouderen, maar je noemt hen bij de voornaam. Ik kwam vanochtend Simone tegen toen we naar de mobiele bakker liepen, kus kus en ze vroeg:
– Comment ???ºa va?
– Bien, et toi? vroeg ik, oeps, ohlala, j’ai dit toi, excusez-moi!
Neen, nee, dat is veel beter, zei ze, ik ben het, tuurlijk tutoyeer je me. Ha! Zie je nu wel?

Na die ren kon ik eindelijk weer eens wat onkruid weghakken. O neen, eerst een cake samen met Saar bakken. Hup, bouwvakkerspak uit en schort aan.
Ik heb daarna alle oude prei gerooid, sla geplant en alles volgegoten met water. De peterselie van mei was in lucht opgegaan.
Ik kocht bij kruidenmeisje op de markt nieuwe peterselie en kletste maar wat om te kletsen, dat de vorige verdwenen was vanwege afwezigheid van mijn kant dan weer.
– Il faut arroser!
Jaja, tu as facilement parler, maar dat gaat natuurlijk niet, als je er niet bent.
– Dan doe ik er nog eentje bij cadeau, zei die lieve schat. Wat aardig, niet?

Nu heb ik alles in die beendroge moestuin gezet, alleen de aardperen en de toorts doen net of er niks aan de hand is. Die staan fier overeind groen te zijn. Het is weer heerlijk koel. Alleen geen drup gevallen, ondanks de donkere lucht.