Hier word je weer wel vrolijk van

Dacht ik net dat ik nu definitief van de grilligheid van de hormonale schommelingen af was, ben ik terecht gekomen in een buitenwereld die effectief hetzelfde effect heeft, om er maar eens een Franse uitdrukking in te gooien.

Hoe moet ik deze Kafkaiaanse toestand omschrijven zonder het nog erger te maken? Weet je waar het op lijkt? Op de lagere school waar het braafste jongetje en/of meisje van de klas meteen naar de juf holde om dat te verklikken, wat je ze 5 minuten daarvoor in vertrouwen had verteld.
“Juf, juf, weet U wat Elsje zegt?”

Het enige verschil is dat ik nu met volwassen mensen te maken heb. Ik kijk er met stomme en na????eve verbazing naar: zo mooi heb ik de klikspaan nog niet in zijn natuurlijke habitat kunnen bestuderen. Dat komt, ik onderschat domme mensen, het komt niet bij me op dat zo’n lobbesachtige blokhoofd me een vileine loer wil draaien. En dat is weer dom van mij.

Zaterdag bezweek ik eindelijk voor dit Japanse theepotje. We kopen altijd thee bij de firma Wijs op de Zeedijk en elke keer kijk ik verliefd naar alle varianten. Ze zijn er in blauw, bruin, groen, zwart en ze kunnen een maat groter zijn of de vorm hebben van een rieten korf met deksel, met pukkels of streepjes. Dit zee-egelvormige exemplaar wekte zo mijn vertedering op dat ik hem m??est hebben. Het zijn dubbelwandige gietijzeren potjes en er kan veel meer in dan je zo op het eerste gezicht denkt. De thee is veel lekkerder dan uit de grote Bredemeijer: die smaakt te vaak een beetje naar metaal.