Herfststukje 1

Het is alweer zaterdag en er wordt ook vandaag gejaagd, hoor ik in de verte. Het is heerlijk weer deze week, een echte Indian summer,maar veel tijd om buiten te spelen heb ik niet. Ik werk binnen en dat gaat frustrerend langzaam, niet omdat ik zo langzaam ben, maar omdat dat internet niet wil meewerken zoals bekend. Hoe vaak heb ik hier al over gemopperd?

Ik heb even gezocht wanneer ze in dit derdewereldland eindelijk eens de moderne wereld gaan betreden en dat staat op de agenda voor 2020.
2020! Dat is voor mij te laat. Ik doe het er dus maar mee, maar vrees dat dit echt niet meer langer kan, want mijn uurprijs zakt op deze manier onder de 5‚Äö?ᬮ. Ja, jelui leest het goed, ik zit ruim onder de armoedegrens.

Herfststukje II

Ondertussen vind ik dagelijks veel, maar meestal enkele c?¬Æpes als ik met de honden de ochtendwandeling maak. ‘s Middags doen Bleu en ik het nog even dunnetjes over zonder het witte monster en dan mag hij los en verdwijnt onmiddellijk in het bos. Hij is onzichtbaar te volgen door luid gekraak van takken en bladermisbaar, tot hij zich plotseling weer bij mij meldt. Zo merkwaardig dat je na 10 seconden iemand al niet meer ziet, terwijl de bomen nou niet echt heel dicht op elkaar staan.
Vriendin P. ben ik altijd onmiddellijk kwijt, die heeft me daar een tempo en bovendien door levenslange ervaring gescherpte ogen, die bijna elke champignon spotten, voordat ik eindelijk eens begin rond te kijken.
Dat kan ik niet, als ik snel door het bos loop, zie ik niks. Ik heb wel een techniek ontwikkeld, die tot nu toe feilloos werkt, waarover een volgende keer meer.

Een van de jonge hanen

Om weer een andere bron van inkomsten te vergaren ben ik een dagelijkse tekening online begonnen, die ik binnen afzienbare tijd wil koppelen aan Etsy.com. Na een klein niet-representatief onderzoek ben ik erachter dat er in deze wereld en dan vooral in de USA, heel veel hysterische enthousiaste kippenliefhebbers bestaan.
Er zijn bijvoorbeeld mensen die hun kippen luiers aandoen om ze in huis te kunnen houden. Ja, die bestaan. Ik heb gelezen hoe men elkaar serieus condoleert, als er weer een kip de pijp uit is, terwijl dat toch een van de bestemmingen van de kip in het algemeen is, dat hij (zij) in de pan belandt, of niet soms?
Die mensen en anderen, die willen misschien wel een portret voor niet teveel geld van hun al dan niet overleden gevederde vriendinnetjes hebben. Hopen we.
Andere dieren mogen ook. Of kinderen. Of een schilderijtje, maar dat jaagt de prijs weer op.

Hele vieze enge beesten

Een dagelijkse tekening maken valt helemaal niet mee, als de dagtaak er ‘s avonds om 20:00 eindelijk opzit. De kippen gaan gelukkig helemaal zelfstandig naar bed, kwestie van de deur achter ze dichtdoen.
Toen ik gisteravond uitgeput, maar tevreden eindelijk naar bedje ging, bleek er een invasie van enge torren te hebben plaatsgegrepen. Die wantsen vliegen bij voorkeur de leeslamp in en steken ook nog eens gemeen. Als je ze plet, ruik je een soort amandelachtige misselijkmakende geur. De lieveheersbeestachtigen scholen samen op eenzelfde misselijkmakende manier, zonder geur, maar als iets uit een horrorfilm. Mijn hoofdhaar stond overeind.

Punaise

Om 22:00 had ik ze bijna allemaal in de stofzuikerzak gezogen met een prop in de stofzuigerslang. Ramen dicht, lichten uit en hopen dat de overblijvers blijven zitten waar ze zitten.
Haal de natuur in huis, yeah, right.