We hebben alles ingepakt. Alle bruikbare overbodige rommel is schoongemaakt en van een prijsje voorzien. Bij de brocantes durven mensen rustig een theepot zonder deksel te verkopen die nog lek is ook.
Dat doen wij niet. We hebben in de aanbieding een 32-delig bestek, een bidet, een paar kaplaarzen en nog wat van die dingetjes. En stroopwafels, die nu allemaal een etiketje hebben.

Toen ik vanochtend met de voorzitster van het Feestcomit?© belde, zei ze dat we ons om 07:00 moesten melden. Ja, dag! Half 8 komen we. Ik moet me een beetje kunnen optutten. Anders krijg je dit te zien:

De kinderen schamen zich dood

Vandaag, zondag, maak ik de etiketten voor de stroopwafelverkoop, waarvan de opbrengst geheel ten goede komt aan de restauratie van de kapel van Mas St. Jean. (“au profit de la restauration”)
Ik probeer hiermee dinsdag aandacht te trekken voor mijn handeltje en mezelf meteen in de commune bekend te maken.
Terwijl de boeuf ? la bourguignonne pruttelt, zijn we aan het tekenen: Siebe maakt een plan de cuisine voor meneer Bruneau met alle leidingen die de grond in moeten en ik maak piepkleine tekeningetjes.

Ik doe maandag de wafels eerst nog even in de oven. Ze zijn een beetje hard geworden. De mensen kunnen ook intekenen op een afdruk van een lino van het kapelletje.

Na dinsdag volgt een verslag van quinze ao?ªt, ook op residencesecondaire.nl

We hebben alweer helemaal geen tijd genomen om de computer open te klappen.

St. Sulpice

Dinsdag gingen we eens bij de Auberge de la Fontaine aux Loups eten, een tentje dat er veelbelovend uitzag en waar we al een jaar naar toe wilden. Laten we met de woorden van overgrootmoeder zeggen: Pas grand-chose. Hoe je basisingredienten zo kunt verpesten, is me elke keer een raadsel. Ze zitten op een schitterend plekje naast de 12e eeuwse kerk van St. Sulpice, met uitzicht op de berg van Mas st. Jean. Jammer, jammer, jammer.

Toeristische bezienswaardigheid

Woensdag gingen Saar en ik even naar Gu?©ret, om eens allerlei lekkers in te slaan ivm de komst van de familie dK-vL.

Kipjes
Vlak bij de Grote Schuur van Jean Pierre zien we altijd een kudde jonge patrijzen. Of zijn het weer heel andere vogels? Ze hollen als kippen zonder kop voor de auto uit en zwenken op het laatste moment het weiland in.
Terwijl we daar een foto van probeerden te maken, drong een verschrikkelijke stank de auto binnen. Getver, een rottend hertje:

Er ontbreekt een achterpoot

‘s Middags laat kwamen Thijs en Chantal met de kinderen. Die (J en M) wilden meteen de honden uitlaten, logisch.

Ze trekken anders nooit

Het werd meteen heerlijk weer. De volgende dag gingen de moeders even op de markt de Slisser, Geitenmie, de Likker en de Spaanse Kraam van dichtbij bekijken en ‘s middags namen ze de kinderen mee naar Anzeme, waar het helemaal niet druk was. Dat is het eigenlijk nooit.

Saar en Elz hadden voor het toetje bramen geplukt, die ze mengden met frambozen uit de diepvries, wat weer over het sorbetcitroenijs is gegoten geworden. Bermmix noemde Juan het. Briljant!

Pipo, koeien!
Bij de zoveelste keer hondenuitlaten begon Kwint in het bos te blaffen. C’est bizar, koeien in het bos. Wat is het hier toch verassend heerlijk.

Kwint weer een beetje ziek
Vrijdagmorgen vertrok de familie dKvL naar de Dordogne en arme Kwint kreeg n.b. op zijn derde verjaardag weer last van een koortskopje. Hij trilde en liep als een oud mannetje. Maar met een half Advilletje bleek hij vanochtend weer helemaal boven Jean. Zijn grote vriend Gros kwam even langs.


Hopla! Haplo!
Gros is een half jaar geleden bij de buren aan komen lopen. Een hele angstige hond die zich tot op heden niet heeft laten aaien. Hij speelt met de dameshonden van de buren, heeft er een kind gemaakt en komt ook bij ons langs om gezellig met Kwintie te spelen.
Als we hem met lekkere brokjes proberen te lokken, dan kijkt hij heel ongelukkig en kwispelt verontschuldigend: hij durft eenvoudig niet. Die is vast en zeker mishandeld, zeggen we met de buren.

Oude wielen in st.Laurent
Zaterdag en zondag was er weer de manifestatie oude wielen oftewel: vieilles roues. De foto van gisteren wekte de suggestie dat het om oude auto’s ging, maar neen, het waren vooral landbouwmachines uit het jaar nul, die allemaal nog werkten. (Brandend te zien! Nooit gedragen!).

Op een gedeelte van het vliegveld van St. Laurent (z.o. van Gu?©ret) stonden ze, omringd door bedrijvige oude mannetjes in overall, die elke keer een tractor of een hooikeerapparaat aan de praat wisten te krijgen.
Dat vliegveld was gewoon een gigantisch grasveld, voor de helft begroeid met tijm, zodat hier zomaar het effect beschreven door Vita Sackville-West te beruiken viel. Nadat we een poosje door de benzinedampen de geur hadden opgesnoven, waren we licht misselijk. We bleven tot de dorsmachine het deed. Er reed een grote kar met schoven het terrein op, zodat het vooroorlogse plaatje compleet was.
Ondertussen steeg om de vijf minuten een cessna op, waarin bezoekers hun luchtdoop konden ondergaan. (20 euro) Waar was eigenlijk de verkeerstoren?

Postkantoor in Dun
‘s Avonds keken we naar de wielerwedstrijd, avec les g?¬¨¬©ants du tour, zoals de folder meldde. We stonden toevallig op de juiste plek toen de reclamekaravaan de cadeautjes uit de ramen begon te gooien: balpennen van onze bekende Valdipneus en petjes van Jeanroth, met onze eigen Jean-Claude als speaker. Er reed ook een auto mee met een paar jongetjes die met vertrokken gezichtjes keihard en gericht snoepjes tegen het publiek aangooiden . Dat was uitkijken geblazen.
De renners reden 50 rondjes van 1,5 km. We hebben het einde niet afgewacht.

Zondagochtend gingen Yeva en ik net als vorig jaar naar de brocante in Naillat, in de hoop weer mirabelles te scoren. Die zijn jammer genoeg nog niet rijp en volgens de mevrouw van de schuur duurt dat nog twee weken. Ik kocht wel een lampetschaal, volgens de verkoper speciaal bedoeld voor fruit. (5 euro, ik vond het dit keer flauw om af te dingen)
We zagen eindelijk het kindje van de slisser, een meisje van 10 maanden, met net zo’n toetje als de trotse grootmoeder die ernaast stond te stralen. We kochten een beetje droge ham, die zo heerlijk bleek dat we er spijt van hadden dat we er niet meer van hadden gekocht.

‘s Middags was dan eindelijk het F?‚Äö?묢te du Cheval in St. Sebastien, waarvoor we dat pak hadden gemaakt. Gespannen kinderen en paarden, die (de paarden) zich uiteindelijk zo opgewonden gingen gedragen, dat er een paar naar de manege werden teruggestuurd. Saar mocht op de bok bij de Fjord Lola, en Siebe en ik reden in de hooiwagen naar het feestterrein.

Het d?©fil?© maakte nog een rondje door het dorp. Plotseling herkende ik de notaris, wat niet meeviel, want hij was in zijn vrijetijdskleding. Zijn zoontje reed mee met een soort aluminium vuilnisbak op zijn hoofd.

Riddertje Vuilnisbak

Hoogtepunt van het feest was een show door een stel Andalusiers, die zwenkten, zwierden en zich lieten vallen als ware circuspaardjes. Het publiek werd in twee kampen verdeeld, rouge en bleu en we schreeuwden onze kelen kapot om onze favoriet (ROOD!) aan te moedigen.

Een filmpje

Omdat we voor de trekking van de tombola weg moesten, wisten we niet of we de pony gewonnen hadden. Aan een uiterst betrouwbaar ogende dame (de grootmoeder van een van de kinderen) gaven we een lijstje met onze lotnummers en ons telefoonnummer. En terwijl Siebe en ik in de kerk naar een uiterst merkwaardig concert luisterden, zaten de meisjes naast de telefoon te wachten tot ze gebeld werden. Maar helaas, het bleef doodstil.

Wat moeten we ook met een shetlandertje? Hij was wel erg mooi.

Morgen meer over de schuur. Het leek wel een uitzending van Spoorloos.

We hebben het zo druk, dat het weblog erbij in schiet. We zijn geweest bij:

oude wielen in st.Laurent,

het criterium van Dun,

de brocante in Naillat,

F?‚Äö?묢te du cheval in st. Sebastien,

met een soort paardenacrobatiek,

daarna een concert in de kerk hiero,

en tenslotte hebben we de schuur bekeken.

Morgen volgen meer details.