Zonnebloemen in de Indre
We reden gisteren naar Chateauroux, waar we op een kruispunt een afspraak hadden met meneer Bruneau, om tegels te te bekijken. Vanwege deviation wegens travaux zouden we het nooit vinden, had hij gezegd. We namen op zijn aanraden de oude Route Nationale, langs Cluis en Aigurande, waar we een hapje aten. Dat hotel/restaurant was alweer een ervaring op zich. Het meisje van de bediening raakte volkomen in paniek toen we naar de dagschotel vroegen. Er zaten verder alleen een paar sjieke oude dames, die wel aan een stuk mobiel zaten te bellen. Er lagen twee honden onder hun tafeltje, een herdertje en een Akita Inu. Later meer.

Het verschil tussen de Indre en de Creuse vind ik nogal groot, maar dat zijn ze hier niet met me eens. Dit is de Creuse:

(Ik bedoel maar)
We bekeken 3 verschillende soorten showrooms met tegels, maar degene die het meest op ouwe plavuizen leken, die moesten het worden, daar was de hele familie het over eens. Dat komt nooit voor, champagne!

Het was verder extreem warm, 36¬? C onderweg volgens de autothermometer, zodat er verder niks anders op zat dat dan thuis in de tuin bier te drinken en vlinders te bekijken.

Vanochtend zag ik vanuit het veld waar ik aan het maaien was, Yeva zitten. Als die in dit tempo doorleest, is ze over twee dagen door haar voorraad heen.

Hieronder het kader vergroot

Ingezoomd

Hotel Caf?¬¨¬© Restaurant Auberge La petite Cuisini?¬¨?Üre heeft haar deuren weer geopend. Moeder en dochter die de herberg runnen, zijn er niet slanker op geworden. Het menu maakt onderscheid tussen edelen en burgers, maar volgens de gasten worden ze belazerd door de dames: Berends BurgerBier is volgens hen precies hetzelfde als Gouwes EdelPils.

.

Zoekplaatje
We zijn alweer voor de tweede keer naar Anz?¬¨?Üme geweest. Vandaag op zondag was het erg druk dwz de parkeerplaats was helemaal vol, maar het strandje was precies even vol of leeg als anders. Er was een gezelschap geestelijk gehandicapten in rolstoelen, waarvan er drie tot hun grote plezier door de begeleiders een endje de rivier in werden gereden. Ze zaten er minstens een uur te spatten.

Onze eigen begeleiders

Thuisgekomen gingen we even met de honden in de verlaten moestuin van de buren kijken. Daar zijn de perziken bijna rijp. Ernaast staat nog een amandelboom afgeladen met vruchten.

We hebben eindelijk het tafeltje ? chter gezet, zodat we tijdens ontbijt, lunch en borrel van het uitzicht kunnen genieten en de talloze vlinders kunnen determineren, die door de al eerder genoemde Echinacea aangetrokken worden.

De bijen zoemen, de ijsblokjes tinkelen en er waait soms ook een zacht briesje. De boeken zijn weer uitstekend: ik ben begonnen met de dagboeken van Sylvia Plath, van Updike: Villages en ene Sheldrake: Honden Weten Wanneer Hun Baas Thuiskomt. Er liggen er nog minstens 15. Het lijkt wel vakantie.

Vannacht kwam eindelijk het bevrijdende onweer. Alle slapjanussen in de tuin staan er weer fier bij, hoewel de tomaten nog steeds een beetje terminaal zijn.

De planten die dit klimaat duidelijk waarderen, zijn de Echinacea en de stokroos. Die laatsten staan in Amsterdam altijd in kurkdroge geveltuintjes, dus dat klopt wel.

Toen ik vanochtend naar de bank ging voor geld, kwam Sylvie net naar buiten. JP stond aan de overkant te zwaaien en vertelde dat ze naar de foire in Roche gingen. Wij konden niet, want we moesten naar de markt in La Souterraine. Nu is er hier om de dag een vide-grenier of een of andere brocante, die trouwens allemaal sprekend op elkaar lijken, zodat je er eigenlijk niks speciaals aan mist.

We kochten iets teveel onzin (kaas, kaas en kaas) op de markt. Er staan een paar biologische boertjes met maar enkele soorten groente en dat zijn ook de enigen die kruiden hebben als basilicum en koriander, iets wat merkwaardig genoeg in de wijde omtrek verder niet te vinden is.

Yeva en ik zijn bij terugkomst begonnen met onze moestuintje te bevrijden van troep. Dat viel niet mee vanwege verstrengeling van belangen, van de planten dan. We zijn min of meer van de bramen af en daar zijn hardnekkige grootbladige penworteligen voor in de plaats gekomen, die een congsi vormen met zuring. Zie dat maar eens uit de grond te rukken zonder de verveine van Yeva mee te nemen. Deze bieten waren wel de bedoeling.

De meisjes zagen plotseling op het vlierinkje van de varkensstal een poesje. Dat bleek van ons buurmeisje te zijn. Ze dacht net dat ze met haar jonge katje in haar armen ons huis kon betreden. Dat vond Bess helemaal niet.

Na een rustige reis zonder files kwamen we gisteren na 9,5 uur rijden (inclusief boodschappen bij Leclerc) om 17:15 uur bij de afslag naar ons gehucht aan, waar de ouders van de boer de koeien aan het drenken waren.
Komen jullie je laten koken? vroegen ze vrolijk lachend. Drie keer per dag moesten ze uitrukken met water in deze hitte, zeiden ze. Dat was al meer dan 10 dagen zo.
Ons huis was ondanks de dikke muren en de gesloten luiken toch warm van binnen. Het grasveldje v?©????©???r was alweer door Sylvie gemaaid en in de tuin achter hing alles zieltogend te wachten op een buitje. De buurman meneer B. zei dat het gisteren een beetje gerommeld had, maar dat er niets noemenswaardig naar beneden was gekomen. Wat is het toch heerlijk om als een echte boer te klagen over het weer!

Vandaag, vrijdag hebben we een beetje gescharreld en gekeken hoe de boel erbij stond.

Op het grote veld hebben de courgette en de komkommer een flink stuk land ingepikt, net als allerlei ongewenste onkruiden. De Rode kool en de uitjes zijn met moeite terug te vinden, maar de OI-kers en de Californische poppy staan prachtig knalrood te zijn tussen het gras. Het bietenblad stond er ook schitterend bij, voor zover dat niet door allerlei monsters was opgevroten.

Die poppy heeft een beetje blauwachtige blaadjes, net als de Rode kool en de prei, zodat het effect schitterend geweest zou zijn, als de zuring en een of ander grootbladig knolgewas dat niet hadden bedorven.
Ik heb in het voorjaar alles wel leuk bedacht, maar dan moet ik er natuurlijk even bijblijven. De tomaten zijn misschien nog te redden. De sla is 1 meter hoog en bloeit.

De betonmeneer kwam nog langs om even afte spreken wanneer hij precies gaat beginnen. Maandag gaan we bij hem tegels uitzoeken en dan begint hij meteen als we onze hielen hebben gelicht. Morgen gaan we zwemmen.