Het was weer corvee. In de volkstuin van de buurvrouw bloeide de Magnolia beeldschoon. Dat moet iedereen maar op mijn woord geloven, want ik heb er geen foto van gemaakt. Bovendien was het stervenskoud en dat terwijl Erwin Krol ons een heerlijk dagje had beloofd. In Frankrijk zit de weersvoorspelling er bijna nooit naast, maar dat schijnt daar makkelijker te zijn. Ik weet het niet.

Mijn medeschoffelaars waren weer aan het mopperen op de Gestapomeisjes of de Arbeitseinsatz. Merkwaardig toch dat de Nazi’s altijd uit de kast worden getrokken zodra er autoritaire redeloze figuren op de proppen komen. NSBers. En terecht.

In Frankrijk heb ik de Helleborus die in het gras in de voortuin stond, achter neergezet, op de plaats waar ik ook de zaadjes in de grond had gestopt. Nu had ik er al een paar in een potje gezaaid, om te kijken of ze het wel echt zouden doen. En jawel, hier is de eerste:

We waren in de RAI vanmiddag: Jumping Amsterdam.

Wat is daar allemaal te beleven? Nou, behalve springende paarden heb je daar dingen, die ze tegenwoordig clinics noemen. Clinics? Clinics? Tjonge jonge, nou nou. Ruikt naar gebakken lucht, maar zijn workshops. Vonden we toentertijd ook al een idioot woord.

Wij (paardenmeisje Yeva en heur moeder) vielen midden in een clinic van Eddy de Wolff van Westerrode. Dat is natuurlijk een naam waarvan de echte hippo’s kunnen dromen, maar wij hadden nog nooit van de man gehoord. Evenzogoed interessant, allemaal verschillende paardjes. Daarna het hoogtepunt, de volgende clinic, maar nu van Anky.

Dat meisje kletst maar door op zo’n paard, met een straalmicrofoontje op haar hoofd, zonder dat ze buiten adem raakt. Onderhoudend en een ijzersterke conditie. Neen, ze is echt leuk. Helemaal in orde.

Maar wat ons het meest verbijsterde, was de doelgroep.
We hebben een klein veldonderzoekje gedaan. De kraampjes, de stands die waren een afspiegeling van de PC. Plastisch chirurgie van kliniek Boerhaave; bij aankoop van een Italiaans appartement 1 Smart cadeau; heeeeele dure leerdingen (logisch met paarden); sieraden voor dezelfde doelgroep: veel geld geen smaak; ?©n werkelijk de meest skitterende paardenschilderijen van? tja, van een zeker knap lijkend maar absoluut smakeloos zonder werkelijk enig kleurgevoel geschilderd allooi. Het zal wel verkopen. En een champagnestandje van MOET.
(Wij hebben geen Smart cadeau gekregen bij de aankoop van ons Franse huisje.)
De FEBO staat er ook.

De fruitbomen doen het goed. Volgens onze buurman, de schilderende, gepensioneerde boer en tevens groot tuinier meneer Berthet, is het eerste jaar ‘fatiguant’ voor boompjes. Dat we maar boften met die uitbottende fruitiers.

We boffen enorm en niet alleen door die aangeslagen bomen, waarvan de peer en de kersen op springen staan en de pruimen en appels flinke plukken groen vertonen. We boffen ook met die heerlijke plek en die hartelijke buren, ik kan het niet vaak genoeg melden.

En met die gezellige kinderen en huisdieren.

In een winkel in Limoges zagen we een neushaarkniptangetje te koop. Dat prikkelde zo Yeva’s verbeeldingskracht dat ze korte tijd geobsedeerd raakte door neusgaten.

Overal en van iedereen, zelfs in de auto, elk neusgat werd gefotografeerd. Dieren hebben nooit zoveel haar in hun neus.

Wij zijn weer terug van ons paasweekend. Het was meer tuincentrum dan iets anders, want we hebben alleen maar gewied, gewied, gewied en gemaaid. En geplant en gezaaid. De meisjes hebben ieder hun eigen tuintje gemaakt.

Frans Telecom had na een informatieve vraag van mij (“hoe werkt dat eigenlijk, de telefoon tijdelijk afsluiten?”) in ?¬©?¬©n beweging de telefoon op nul gezet , en toen ik hem vrijdag vroeg dat ongedaan te maken, beloofde hij dat vol vuur meteen te doen. Maar toen we vanochtend vertrokken, deed ie het nog niet. Geen telefoon en geen internet dus. Frans, bedankt.

Nu eerst even alles uitpakken.

En jawel, de Verbena bonariensis heeft het gered en had vette uitlopers.