Oefenende vrijwilligers laten een knipvoeg zien

Gisteren was ik bij de Luisterdag op het Westergasterrein, waar mensen met een visuele handicap, zeg maar blinden of slechtzienden – ik ben de draad kwijt wat nu de politiek correcte term is -, een soort geluidsshow in het duister van een zaal in het Ketelhuis te horen kregen. Na de voorstelling was er een rondleiding over het terrein in groepjes van 6, onder begeleiding van vrijwilligers, waarvan ik er dus een was.

De dag was georganiseerd door de stichtingen Geluid in Zicht en KUBES, stichtingen die mij voor gisteren niets zeiden. En waarom niet? Omdat de ziende en blinde wereld twee gescheiden werelden zijn en deze clubs zich met de blinde wereld bezig houden. (Waar ik blind zeg, bedoel ik ook slechtziend)

Daar kwam ik gisteren achter. Ik ken geen enkele blinde persoonlijk, in al die jaren op kantoren, bij bedrijfjes, op clubs, sportverenigingen of wat dan ook, zelfs niet op vakanties, in al die jaren ben ik nog nooit een blinde of slechtziende tegengekomen. We kennen Stevie Wonder, Ray Charles (of was die niet blind?), Jules de Corte en verder eigenlijk niemand, behalve Hannes Wallrafen dan, en die eersten tellen niet, want zoals dat met bekende mensen gaat, wij kennen hun wel, maar hun kennen ons weer niet.
Dat blijft merkwaardig, als je erover nadenkt. Waar zitten al die mensen?

Hannes Wallrafen haalt al bellend een frisse neus

Gisteren heb ik een aantal ontmoet, want ze kwamen met z’n velen naar het Ketelhuis, al dan niet begeleid door stok, partner, hond en/of de 10% van het zicht dat het nog deed. Ik begon natuurlijk meteen tegen al die zoete labradors te kirren, terwijl ik hun haar door de war deed. FOUT! Helemaal niet aankomen, die arme dieren. Nou ja. Gemengde gevoelens.

Alleen belangstelling voor het diertje © M. Wildeman

Van die geluidsshow heb ik niets gehoord, want ik had plotseling de opdracht ook de fanfare te begeleiden, die het eerste deel van het programma zou afsluiten. Dat was wel weer een ervaring, waaraan ik een apart stukje zou kunnen wijden. De fanfare was een Jordanese, dat wil zeggen, ze kwamen uit de Amsterdamse Jordaan en voldeden volmaakt aan mijn verwachtingen: een beetje chagrijnig, maar in voor een geintje. Mooie uniformen, glimmend koper, knipogende mannen en giechelende meiden.

Ik ging ze voor de trap op, 5 minuten voor het einde en stelde het orkest op in de hele smalle gang naast de zaal. Daar moesten we veel langer wachten dan dat het draaiboek aangaf. Vincent Bijlo lulde gewoon te lang en de fanfare begon te morren. Ze fluisterden, mopperden en stootten met hun trommels tegen elkaar. Ik zat in een krankzinnige film en moest verschrikkelijk lachen.

Uitzicht in de gang op de fanfare

Toen ze eindelijk mochten, was de rust weer terug. Dat is het enige wat ze willen, spelen. Gelijk hebben ze.

Onmiddellijk daarna begon de rondleiding, die eindigde in de gashouder, met een werkelijk prachtig klassiek barokconcertje van een strijkkwartet + twee sopranen. Daarvoor waren we vergast (sic) op een fluitconcert in de vorm van met helium gevulde ballonnen, waaraan een houten fluitje was bevestigd. Dat gaf geluid, maar vond ik toch meer een visuele ervaring. De ballon schoot de lucht in, liep langzaam leeg en kwam weer naar beneden. Ik heb een klein stukje gefilmd:

Maar wat een ander leven, blind zijn! Weet je hoeveel paaltjes, scheve stoeptegels, losse verkeersdrempels en geparkeerde fietsen je het leven onmogelijk proberen te maken om maar eens iets praktisch te noemen? En dat deze wereld steeds meer een volkomen visuele is?
Misschien dat de iPad iets kan gaan betekenen. Een meisje vertelde me dat ze als blinde erg veel aan haar iPhone had. Ik kon haar na afloop niet meer vinden, heel jammer, want ik had het graag allemaal willen zien.