Deze M. microcarpa vond ik 2 jaar geleden zieltogend in de volkstuin achter een paar struiken. Hij valt volgens Meer Droomplanten (Gerritsen en Oudolf) in de categorie lastig. Ik heb toen hetzelfde recept toegepast als met de Iris in Frankrijk.
En jawel, kennelijk het juiste, want hij wordt elk jaar groter en breder. Hij is op het moment van de foto nog maar op 1/3 van zijn hoogte, bloemen niet meegerekend.

Met de hak uit Frankrijk heb ik de hele zaterdag grote vernielingen aangericht in het vrolijk voortwoekerend zevenblad.
En daar kwamen de tuinbeeldjes van de meisjes te voorschijn. Een lammetje en een egel. Ernaast is de Eupatorium te zien, die zich tussen de tegels heeft weten te vestigen. Die moet samen met de beeldjes ook mee naar LDF.

De montana die ik stiekem (in mijn strijd tegen de buren die ALLES afknippen en vernielen) door de heg heb laten groeien, heeft zich tot mijn grote vreugde vermomd als wilde bloesem. Hij is via de heg omhoog een zielig boompje ingeklommen.

Dat laat in het voorjaar maar een paar bloempjes zien. Nu staat het te pronken met andermans veren, wat precies de bedoeling was.

Nu ik toch aan het bladeren ben door dat boek, er gloort hoop voor mijn Echinacea (categorie: lastig). De plantjes die ik in Frankrijk een jaar geleden in de grond heb gezet, zijn blakend opgekomen.

In Meer Droomplanten lees ik, nadat er flink is gemopperd: “Moeten we ons erbij neerleggen dat onze winters te nat en onze zomer niet warm genoeg zijn? Of moeten we hopen dat de aanstormende klimaatsverandering – wat de Echinacea betreft – ook nog iets goeds in petto heeft?”

Nee jongens, zet hem gewoon op de juiste plek. In Frankrijk.