Kwint weer ziek vanaf vrijdag
Ik wilde dezelfde grap gebruiken waarmee mijn zusje me net voor was op haar weblog: Kwint is zo ziek als een Mexicaanse hond.
Vandaag gaat het weer een stuk beter. De koorts viel deze keer ook wel mee.
Ach, het ventje.
Screenplaatje van uitzendinggemist.nl, boer Wietse eet nog bij z’n ouders
Omdat ik enorm last heb van plaatsvervangende schaamte, volg ik Boer zoekt Vrouw slechts af en toe en dan alleen via Twitter op zondagavond. Daar hebben meer mensen last van.
Wat ik wel weer fantastisch vind, is het Document Nederland-gevoel, want waar ter wereld kun je beter zien hoe het er in Nederland bij de mensen thuis toegaat? Aankopen die serie, Rijksmuseum, en ook heel leerzaam voor de integratiecursussen.
Wat gebeurt er als je ‘s ochtends bij Nederlanders op bezoek komt? Dan krijg je koffie met een koekje, dat vaak vanuit de verpakking wordt gepresenteerd of vanuit een koekblik dat na de eerste ronde meteen weer potdicht gaat. Drank wordt er, zoals in Frankrijk nauwelijks v????r 17:00 uur geschonken, of het moet een biertje zijn.
Eten gaat met de pannen op tafel, heel erg gare blommige aardappelen, gekookte groente, vlees. Soep vooraf ook vaak. Lekker hoor.
Bij feestelijke gelegenheden komt de gebaksdoos op tafel met moorkoppen, tompoezen en slagroomtaartjes.
De Hollandse gebaksdoos
Dat heb ik allemaal kunnen vaststellen door even op uitzendinggemist te kijken, maar heel snel weer uit, want allemachtig, wat is het erg.
Maarten ‘t Hart had het vorige week in de NRC over de andijvie die geen andijvie bleek te zijn, maar Romeinse sla, een smakelijke soort die niet snel verlept. Die gaan we volgend voorjaar ook proberen, in ieder geval de langbladige varieteit. Ton Vreeken heeft een hele serie te koop, waarvan Winter Density me wel lijkt vanwege het winterharde karakter.
Jammer genoeg zijn de grijze sjalotjes uit dezelfde catalogus al een hele tijd momenteel niet leverbaar, wat dat ook moge betekenen, behalve dat ik ze daar niet kan krijgen. Nu zijn die ongetwijfeld bij ons in LDF wel ergens te vinden, dus ik denk er nog even over na en tot die tijd kijk ik naar de twee sjalotjes in de bloempot in de goot die al een flink eind zijn gevorderd. Die heb ik expres achtergehouden om net als bij de prei na de bloei de zaadjes te oogsten.
Ik geef toe dat het allemaal lange termijnplanning is, want voordat die zaadjes er zijn is er een jaar voorbij, verondersteld dat de oogst niet mislukt. Wat doe je eraan? Niks. Wachten en geduld hebben.
Ik ben toch al te laat, zie ik, Hubert le Jardinier beweert dat ze van oktober-november kunnen worden geplant. Ik denk dat uien net als bollen altijd de grond in kunnen, zolang het niet keihard vriest. On verra.
Ondertussen eet ik de laatste Romeinse sla op met een gekookt eitje en een gesnipperde sjalot. Niet verkeerd, niet verkeerd.
45 jaar geleden, Hollands Midden 1964, zegt het randje van de dia
Het is 13 november, de verjaardag van mijn moeder. Het is weer tijd om er een oude dia bij te pakken, die ik zo te zien niet heb schoongemaakt.
Julia met de crew van de French Chef achter zich, © Paul Child, The Schlesinger Library, Radcliffe Institute, Harvard University
In de NY-Times schreef Michael Pollan in juli dit jaar een stuk over Julia Child.
‘I was only 8 when ‚Äö?Ñ??The French Chef‚Äö?Ñ?? first appeared on American television in 1963, but it didn‚Äö?Ñ?¥t take long for me to realize that this Julia Child had improved the quality of life around our house.’
Julia Child bracht de Franse keuken naar de USA, voor degenen die haar niet kennen en de film Julie & Julia gaat over deze vrouw en een ander, Julie Powell die er met veel succes een weblog over schreef. Child had als een van de eersten een kookshow op TV.
Maar Michael Pollan, Michael Pollan, die ken ik toch en warempel in de boekenkast staat The Botany of Desire en ik denk, zo, ik ben niet van de straat. Maar dit natuurlijk terzijde.
Bij dat artikel trof ik ook deze geweldige foto, waarvan ik niet weet of ik die wel ongevraagd kan gebruiken. In ieder geval kwam van het een het ander en dankzij onze Michael belandde ik uiteindelijk in Youtube, waar ik kon constateren dat onze Julia Child helemaal niet zo krankzinnig praat als Meryl Streep suggereert, maar meer een Pasadeneens of Californisch accent heeft, althans, daar komt ze vandaan, zegt ze hier, volkomen normaal pratend in 1999.
Daarom is het mij een raadsel waarom Meryl Streep deze aardige vrouw zo imiteert als een man uit Monty Python die een vrouw speelt. Na veertig minuten kreeg ik daar zo verschrikkelijk genoeg van, zo’n hysterisch falsetto, en dankzij het voorspelbare verhaal en het totale gebrek aan cinematografische verbeelding verveelde ik me helemaal kapot.
Jammer, want er waren genoeg elementen voorhanden om er een prachtig verhaal van te maken. Alweer een gemiste kans. Ik zou zeggen, kijk naar het interview op Youtube en pak meteen een aflevering van haar kookshow mee, dat is een stuk interessanter.
Niet dat ik niet jaloers ben op Julie Powell met haar megaweblogsucces. Dat wordt verdomme allemaal maar ontdekt.