Maarten ‘t Hart had het vorige week in de NRC over de andijvie die geen andijvie bleek te zijn, maar Romeinse sla, een smakelijke soort die niet snel verlept. Die gaan we volgend voorjaar ook proberen, in ieder geval de langbladige varieteit. Ton Vreeken heeft een hele serie te koop, waarvan Winter Density me wel lijkt vanwege het winterharde karakter.
Jammer genoeg zijn de grijze sjalotjes uit dezelfde catalogus al een hele tijd momenteel niet leverbaar, wat dat ook moge betekenen, behalve dat ik ze daar niet kan krijgen. Nu zijn die ongetwijfeld bij ons in LDF wel ergens te vinden, dus ik denk er nog even over na en tot die tijd kijk ik naar de twee sjalotjes in de bloempot in de goot die al een flink eind zijn gevorderd. Die heb ik expres achtergehouden om net als bij de prei na de bloei de zaadjes te oogsten.
Ik geef toe dat het allemaal lange termijnplanning is, want voordat die zaadjes er zijn is er een jaar voorbij, verondersteld dat de oogst niet mislukt. Wat doe je eraan? Niks. Wachten en geduld hebben.
Ik ben toch al te laat, zie ik, Hubert le Jardinier beweert dat ze van oktober-november kunnen worden geplant. Ik denk dat uien net als bollen altijd de grond in kunnen, zolang het niet keihard vriest. On verra.
Ondertussen eet ik de laatste Romeinse sla op met een gekookt eitje en een gesnipperde sjalot. Niet verkeerd, niet verkeerd.