Perdrix

France, dead partridge
Patrijs op de weg gevonden

We wandelden vanochtend via de oude spoorbrug in Gest, langs Lage Morin en dan direct naar rechts over de oude zandweg naar de maisonnette, zoals het spoorwachtershuisje in Laveaucoupet wordt genoemd, en hopla, de berg weer op naar huis. Dat zijn allemaal gehuchten, die er voor dit verhaal verder niet toedoen.

Direct na Gest (waar de daar woonachtige ezels, die hierboven soms langskomen in een kopfoto, het zo onverwacht op een balken zetten, dat kleine Bleu zich weer eens doodschrok en tegen Bess aanbotste in zijn haast weg te komen) kwamen we boer Guy in zijn auto tegen, waarmee we een praatje maakten. 25 meter verderop vonden we een vers gestorven patrijs, waarvan het lijfje nog warm en het bloed nog rood was. Die patrijzen hollen altijd groepsgewijs hysterisch voor je wielen en schieten dan op het laatste nippertje naar rechts of links een weiland in. E?©n sufferd moest Guy zijn tegengekomen.
Hebbes, dacht ik en droeg het arme dier de hele wandeling met me mee.

France, plucking a partridge
Hond kijkt belangstellend naar het plukken

Eenmaal weer thuis ging ik voor instructies onmiddellijk naar de deskundigen in de vorm van moeder en dochter, die de dag daarvoor net 7 kippen hadden geslacht en schoongemaakt.
– Even in kokend water en plukken, en kom dan maar terug, dan maak ik hem schoon (vider), zei buurvrouw P., terwijl de dames mijn enthousiasme over de vondst deelden. Het eten legt hier op straat, echt waar, jammer dat er nu geen paddenstoelen zijn.
Ik deed wat me was opgedragen en zag al plukkend dat het diertje ook nog zijn vleugel had gebroken. Ach, arme ziel.

France, preparing a partridge
Alle ingewanden in een krantje

Buurvrouw P. nam het dier in ontvangst en lei het op een krant, waarna ze in de keel een gat maakte, op zoek naar de slokdarm. Die kon vol zitten met graantjes en gras, zei haar moeder, net als de maag.
De kop en de pootjes werden eraf gesneden en ik herinnerde me plotsklaps hoe wij vroeger met zulke zelfde kippenpoten speelden, door aan een peesje te trekken waardoor de tenen zich kromden. Dat zie je tegenwoordig echt niet meer, al het eten is onherkenbaar in een industrieel product veranderd. Ja, ik ben moralist.

Onder de staart werd een tweede gat gemaakt en na een beetje wriemelen trok buurvrouw P. de ingewanden in ?©?©n klap naar buiten. Ik zat er met mijn neus bovenop. In de maag en de slokdarm zag ik graan, groen en grint, echt waar.

France, prepared partridge
Klaar

Ze sneed de maag los van de g?©sier en maakte het levertje schoon. Daarna stopte ze die terug in de holte en bond met een touwtje het diertje weer in model.
– Alsjeblieft!
Het zag er gemakkelijker uit dan het was, denk ik.

Vanavond patrijs met rode biet en nieuwe aardappels. We wachten ondertussen tot het hier is afgekoeld. Meer dan 40¬?C in de zon zag ik om 14:00.

6 thoughts on “Perdrix”

  1. Ik heb weer genoten van je verhaal. Maar wie eten hier nu van? Ik herinner me een verhaal over een geguillotineerde kip….

  2. De meisjes zitten in NYC en Siebe en ik hangen hier in de hitte, met cavia’s en de twee honden. De mensen eten ervan, de honden moeten zich behelpen met een dijbeen van een enorme koe.

    Baby Bleu heeft zijn gedeelte alweer ergens begraven. Dat is al het derde bot dat we nooit meer gaan terugvinden, vrees ik.

  3. Ok, het wachten-gedeelte heb ik hiermee begrepen, denk ik. Wij zijn net terug van een weekje Limburg. Lekker, hoor. Heel aangenaam qua temperatuur en volk

  4. De temperatuur is nu, om 22:00, eindelijk een beetje te verdragen. Alle levende wezens liggen eigenlijk de hele dag voor pampus.

    Baby Bleu heeft na een avondwandelingetje zijn portie bramen weer binnen. Hij is zo verzot op fruit!

Comments are closed.