Vader van de onze
Toen we van de week met de kleine Bleu bij Giraud een kippetje en room gingen halen, bleek onverwacht de vader van ons ventje op bezoek. Hij was een beetje gereserveerd, ontdooide na een tijdje, maar wat een elegante schoonheid! Het hele kerngezinnetje was compleet, vader, moeder, dochter en zoon. De zoon (onze Baby Bleu) stond duidelijk onderaan in de pikorde, gelukkig maar. Dat had ik 2 maanden geleden kennelijk goed gezien. Daarom kunnen Bess en hij het zo uitmuntend vinden.
Of zo’n chip onder de huid pijn deed, vroeg de oude mevrouw. Nu had Bleu geen kik gegeven tijdens alle prikken, dus dat zei ik ook. Maar waarom die kleine zus een chip zou moeten, geen idee.
Wij hebben een internationale hond, daarom is het verplicht, maar ik moet zeggen dat we in al die jaren nog nooit gecontroleerd zijn, ook niet in de trein.
Baby Bleu op zoek naar caviakeutels (1 maand geleden)
Omdat ik er elke dag met mijn neus bovenop zit, zie ik niet hoe hard hij groeit, hoewel zijn gebit al bijna compleet is. Van de achterste scheurkiezen zijn de punten doorgebroken. Hij past in ieder geval niet meer onder de vensterbank waar de waterbak staat en hij moet zich nu dubbelvouwen als hij weer stiekem keutels wil snoepen. Bah, wat een smerige gewoonte. Koeienvlaai, vossenstront, paardenvijgen.
Ik was net te laat met mijn foto
Vandaag is 38¬?C voorspeld en dat zou best nu om 10:45 al het geval kunnen zijn. We zitten binnen met de luiken en de ramen dicht. De kleine Baby springt regelmatig in zijn zwembad. (De familie Giraud lachte zich een deuk toen ik vertelde dat het ventje zijn eigen babybad had).
Ondertussen is de wachttijd met alweer een week verlengd, hoorden we vrijdag. Dat komt de moraal niet ten goede. Wat doe je eraan? Niks naks noks.
Ik kijk af en toe of de alleroudsten het nog doen. Die zijn verstandig. Laat in de middag dalen we even af naar La Celle Dunoise, voor een plons in de rivier en een glaasje op het terras.
Wachten duurt lang, zongen Bert en Ernie al. Niet leuk.
W.b. het zwembadje: ik had er ook 1 voor Bomans gefabriekt, van zijn grote plastieken hondenmand, met blauw dekzeil (want de mand is voorzien van ventilatiegaten) en wat denk je? Meneer durft er niet in. Wat een nicht. Een bal eruit pakken gaat nog n?©t. Met van spanning bibberende voorpoten. En dat heet dan waterhond. Tsssss.
Deze laat zich in zijn zwembad vallen, maakt zijn buik en kin drijfnat en gaat dan als een gek hollen en Bess in d’r kuiten happen, wat ze koket afweert onder het mom van Ja, nog een keer! Moet nog worden gefilmd.
Bo is een topwatje, geloof ik, h?®?
Dan heb ik ook nog een vandaag gemaakt filmpje (nog niet geupload) in de aanbieding, waar onze Baby een stok uit de rivier de Creuse apporteert! Ik zeg tegen hem, ik zeg, je lijkt wel een retriever, zeg ik.
Ook hier loopt ons vierde Hollanderke alsmaar groter en groter te worden. Volgende week wordt ze 5 maanden en voor een Drentsche Patrijshond teefje is ze best groot en zwaar met haar 20 kilo. En dan zeggen dat ze 5 maanden geleden geen 400 gram woog, en in de palm van m’n hand verstoppertje kon spelen ! Maar ook Lucy is een waterrat, zij en haar moeder, nonkel, en grootmoeder hebben een soortgelijk badje waar gretig gebruik van gemaakt wordt. Op negen weken zwom Lucy al een ven over tijdens de jachttraining !
Heb jij dit jaar nog van die “tomate Russe” geplant ?
Ze schelen dus maar een paar weken, de honden. Ik hoop niet dat de onze als volwassene meer 20 kg gaat wegen, zo’n border is net een slagje kleiner dan een Drent.
Zeker hebben we tomaten Russe geplant net als de buren en meer mensen in de omgeving, die ik ten eerste vorig jaar plantjes heb gegeven en die in het voorjaar vervolgens de zaden van vorig jaar weer hebben geplant. Ze beginnen eindelijk een beetje rood te worden. Dat heeft lang geduurd! Kwam door die koude maanden hiervoor en vooral die koude nachten.