Planttijd

Yeva ging vandaag een paardentochtje maken met Remi&Co, dus ik ging terwijl ze daarmee bezig was, naar de boomkwekerij in La Sout om een tweede Mirabelle te halen. De appelvarieteit Bellefille – die ik eigenlijk wilde – kan jammer genoeg niet eerder dan de kerstvakantie worden geplant, omdat die pas in november leverbaar is, als het dan tenminste niet verschrikkelijk vriest. Maar dat is niet waarschijnlijk.

Laadbak 2cv

Precies naast de rij Mirabelles stonden ook drie quetschen (kwetsen), een pruim waar Robertine al zo lang ik haar ken (volgend jaar 40 jaar), om zeurt. Nou, Robertine, hij staat klaar, hoor, ik heb er een gekocht. Hopelijk (hee, daar heb je er weer een!) komen er geen herten langs.

Alles klaar voor Toussaint

De twee bomen + een zak plantaarde werden ouderwets gedienstig in de eend geladen, maar toen ik wilde starten, deed hij het niet. Verzopen, gotverdegotver! De enige remedie is wachten, want het gaspedaal ingedrukt houden, zoals normaal, werkt niet. En waarvan raakt hij nondeju verzopen? Om gek van te worden.
Na 7 minuten mocht ik weg. In de tussentijd kon ik een studie maken van de kwekerij. Chrysanten, chrysanten en hier en daar een viooltje, de klanten zaten al duidelijk met hun gedachten op het kerkhof.


Nieuwe pup

Terug op de manege bleek de familie een nieuw hondje te hebben, Cacaillou, Stotterend Steentje, een pup die met zijn drie maanden al volledig aan de paarden en het leven op de manege gewend bleek te zijn. Dat komt, ze laten hem lopen en letten er verder niet op. Hij liep de stal uit en bleek even later buiten gewoon op zijn kleedje in slaap gevallen te zijn. De oude beagle (17) scharrelde nog rond, maar takelde in rap tempo af.

Het regende even

Morgen kunnen we eindelijk de muur schilderen. Voordat de schouw vrij van verf is, gaat er wel wat tijd overheen, ben ik bang. Hij gaat heel mooi worden. Maar nu eerst nog even een veldje maaien.

Vet bruin

Hoe halen mensen het toch in hun hoofd zo’n prachtige eiken balk vol te smeren met nutellakleurige verf? Ik heb geen idee. Met behulp van een f??hnvormige afbrander komt langzaam maar zeker de schoonheid weer te voorschijn. De stenen steunen zijn moeilijker af te krabben. Van de verfhandel in Amsterdam kreeg ik een proefblikje afbijt mee, dat volgens het etiket zwaar kankerverwekkend is bij inademing. Met zo’n dreigement moet die verf er wel afgaan. Eerst maar de ramen openzetten voordat ik dat blik opentrek.

Dat kan heel goed, want het is nog steeds prachtig weer hier. Sara en ik dachten gisteren dat we 1 (?©?©n) kraanvogel zagen vliegen. Dat vonden we allebei erg vreemd. E?©n kraanvogel? Het leek er heel erg op. Hij vloog in de juiste richting.

De muur lijkt wit, maar is het niet.

Flink klop gehad

Gisteren hebben we echt niks gedaan. Na het debacle van de halve finale (14-9) hield het leven even op. Neen, hoor, dat klets ik, rugby zegt me helemaal niks. Je moet erin groeien, denk ik en een favoriet hebben helpt wel. De slager begon al over de Engelsen, maar omdat ik dacht dat hij ons voor Engelsen aanzag, wat hij ook inderdaad doet, reageerde ik een beetje lauw.
Verder kletste hij maar door, zodat het enige wat nu nog aan onze integratie bij de middenstand ontbreekt, het geven van een handje is.

In de achtertuin

De koeien van Jean Pierre staan weer direct naast ons in de ouwe moestuin. Bij de Charolais van het aanpalende gehucht zie ik een heleboel pasgeboren hagelwitte kalfjes, maar deze staan hier kalfloos. Draai ik me 180 graden om, zie ik onze oudste dochter verdiept in een boek in de stralende herfstzon. Tell me something new.

Le petit paradis

Bij de buren B. (80+) dronk ik een bodempje perziklikeur toen ik ze gisteren even begroette. Ik vertelde dat Amazon.fr al mijn bestellingen keurig had geleverd, te weten: La Nuit Am?©ricaine van Truffaut, Profils Paysans van Depardon en het boek Jules et Jim, waarvan Truffaut beweerde dat het beter was dan de film. We praatten wat over de boeren uit de film van Depardon, en Paul B. zei dat hij wel zulke gevallen kende, maar meer uit het zuiden van de Creuse. De tante van Siebe (die ik hier wel eens genoemd heb) leefde nog een leven van voor de oorlog, midden in Amsterdam, zonder dat ze nu zonderling was, vertelde ik.
Ze knikten, dat soort mensen kenden ze ook.
Vervolgens ging het over de toenemende aggressie en of dat bij ons ook zo was.
Nu was net vorige week die arme jongen in Amsterdam door zijn klasgenootje doodgestoken, en we vroegen ons af hoe het met de dader zou gaan aflopen, niet best natuurlijk, als hij in de gevangenis komt. Veertien jaar! Een oplossing was er niet, dachten ze en ik ook. Maar dat het op de TV allemaal veel erger lijkt dan in werkelijkheid, dat snapten ze ook wel.

Via de hoofddoekjes kwamen we op de nonnen, die vijftig jaar geleden immers ook hoofddoeken droegen. (Simone had gehuild, toen ze op haar elfde naar het internaat moest.) Omdat nonnen nu ook blootshoofds rondlopen, dachten we dat dat lappengedoe misschien na een of twee generaties weer overgewaaid zou zijn. Van mij mag iedereen een lap op zijn kop, ga vooral je gang. Maar als de bijkomende verschijnselen zijn, dat je als vrouw het huis niet uit mag, de taal niet leert, en analfabeet blijft, dan staat de hoofddoek voor iets anders. Gelukkig is de nieuwe generatie meisjes goed ambitieus en ontwikkelen ze zich in razende vaart.
Kijk, over dit soort dingen heb ik het met onze buren, gepensioneerd boer en zijn vrouw.

De rozen van hun moestuin