Feest in het dorp met doedelzakband

Een beetje tam feest in vergelijking met vorig jaar. Weinig volk, minder kramen en zelfs Slakkenman (“ESCARGOTS!”) ontbrak! Nou, dan wordt het ook niks.
We gingen op de fiets en sukkelden langs de kraampjes. Ik kon de verleiding van twee handbeschilderde slabakjes niet weerstaan (2 euro), noch die van een witte blouse, een chineesachtig getailleerd model, geschikt voor het paardrijden. Ook stond er een Renault 4 te koop, met trekhaak en aanhangertje, 500 euro, dus ik begon met de man te praten.

Twee saladi?¬¨?Üres

Ik heb namelijk recent een nieuwe passie ontdekt: ouwe karren. Zo’n leuk trekkertje als de buren hebben uit 1950 oid, dat lijkt me nu wel iets. Of nog een eend, of een amietje, of zo’n La Poste-Renaultje uit 1984. Met trekhaak.

“Ik heb niks te verbergen!”, zei de verkoper, die verdacht veel leek op Jacobse uit Den Haag, en toen ik mijn ene wenkbrauw optrok, voegde hij eraan toe:”Wat die auto betreft dan, h?¬¨?Ü? Hahaha!”
Ik word altijd een beetje wantrouwig als mensen zoiets zeggen, waarom vestigen ze nou net daarop de aandacht? Juist.

Ik dacht, laat ik onze buurman een om advies vragen, Jean Pierre, want die heeft voordat hij zijn moeder opvolgde als boer, bij de Renault gewerkt.
Tja, tja, zei hij, ik ken die man en die auto, die gele, niet? Weet je wat het is met die Renaultjes, die hebben ?©?©n grote fout, het chassis breekt en daarmee de as en dan gaan je wielen allebei een andere kant op.
(Dat had Thijs toch ook, toen, met zijn eerste auto, is het niet? )
Dat doen we dus maar niet.

Kan ik nog een handje helpen, vroeg ik aan Jean Pierre. Stap maar in! En voor het eerst van mijn leven heb ik in een trekker gereden, met air-conditioning en radio. We kletsten gezellig tot we bij de wei waren, zijn moeder reed met een andere trekker achter ons aan en daarmee laadde hij de hooibalen weer op de aanhanger. Paulette en ik (en haar hond) stonden ondertussen naar het dal te kijken en naar de bende die de sangliers hadden aangericht. Zondag begint de jacht, had ik al van mevrouw A. van de schuur gehoord.

Volgende lading

Dat handje helpen stelde niks voor, ik reed mee en kletste wat. Ik vroeg aan Paulette naar de slisser van de markt – zij kent immers iedereen daar – waar ik vier weken geleden zo ontdaan van was. Die had een gruwelijk motorongeluk gehad, zei ze, veel te hard gereden en nog meters meegesleurd. Tjesus, dat wil ik eigenlijk niet weten.

Metselen en toekijken

Toen ik weer terug was, lummelde ik verder wat rond, even kijken naar de opbouw van de grange van de andere buren, een rondleiding door het nieuwe huisje van de jongste zus, een beetje met de familie B. kwekken, hier en daar een fotootje maken enz. enz.

Jean Pierre vertelde me nog dat die kleine antieke trekkertjes veel duurder zijn dan een gewone, tweedehandse, niet zo ouwe, omdat ze zo gewild zijn. Ook goed, dan neem ik een modernere.

Ouwe troep

We (=Siebe) ruimen de grange op. Ik heb de 2cv ingericht als vrachtwagen: achterbank eruit en queue erin en volladen maar en vervolgens ook met het tuinafval naar de d?©chetterie. Dat laatste is sneller dan stapelen en dan in oktober verbranden.

Poppenformaat antieke kachel

Er komen behalve de eeuwige agrarische outils d’?¬¨¬©poque, nog een paar aardige dingen te voorschijn, zoals de kannen hierboven (1 is lek) en dit erg aantrekkelijke kacheltje, dat duidelijk van dezelfde familie is als het kleine cuisini?¬¨?Üretje in de varkensstal.

Oude spoorbaan

Yeva en ik zijn net terug van een 2 uur-durende paardrijtocht, die door bovenstaand gebied ging. Veel zandweggetjes, een oude spoorbaan die weer opgeruimd is, onder en over de nieuwe treinrails, razendsnel, want die paarden kunnen zich van een passerende tein een ongeluk schrikken. Er werd keihard gegaloppeerd, mijn knolletje haalde iedereen in behalve de baas – godzijdank, want hoe rem ik – en ik eindigde standaard bungelend aan de hals van mijn paard. Heerlijk was het en daarbij stormden we door een schitterend boerenlandschap, waarin allerlei antiquiteiten rondliepen, zoals een stokoud boertje met zijn zeis over zijn schouder: “Bonjour, monsieur!”.
“Bjour, mssieudames”. Net echt.
Alles doet nu pijn, vooral het zitgedeelte.

Ouwerwets jaren-70 hapje

Saar had gisteren gevulde tomaten gemaakt, niet onze eigen of die van de buren, maar gewoon die van de Aldi. Met farce van onze eigen slager.

Rode Yanks

En wat zouden dit voor bloemetjes zijn? Ze zaten in het Californische wildebloemenmengsel, dat ik voor de grange had uitgestrooid.

De seizoensarbeiders dalen neer

Deze week was een agrarische. Dat is niet zo gek, het is hier ?©?©n groot agrarisch gebeuren tenslotte, maar Jean Pierre vroeg of de jongens een handje wilden helpen. Normaal is het hooi zoals misschien bekend al in juni droog binnen, dit jaar liggen de rollen nog grotendeels op het land. Ze werden nu bij beetjes binnengehaald.
Het gevaar van hooiopslag is de broei, legde Jean Pierre uit. De rollen moeten niet alleen droog, maar ook afgekoeld de zolders op. Hoeveel schuren er in de loop van de tijd zijn afgebrand, wist hij niet, een heleboel in ieder geval. Bij hem had er eens een vervelend jongetje een lucifer bijgehouden.

Paulette zwiert naar beneden

Zijn moeder Paulette heeft stalen spieren en weet precies hoe je die dingen zo moet draaien en een zetje geven, dat ze keurig in het gelid komen te staan, met tussenruimte voor een briesje. Daar maakt ze met haar man ruzie over, zoals een langgetrouwd echtpaar betaamt. Hij grijpt steeds naar zijn hart en trekt grauw weg, maar zich afzijdig houden, dat kan echt niet. We vrezen het ergste.

Aardappelfeest

En vandaag hadden we weer het f?‚Äö?묢te des patates, in Saint Fiel. Omdat de broer van Sylvie dat organiseert, zijn al onze buren daar aanwezig. Op het filmpje (moet even worden geupload via een telefoondraad) zien we het aardappelrooien met behulp van de v/h ossen. Dat viel nog vies tegen, die grote beesten in het gareel te houden.

Filmpje

De drijvers gutste het zweet tappelings langs het lichaam. Het was vandaag toevallig namelijk weer eens een mooie dag, in tegenstelling tot gisteren, toen het serieus naar herfst rook.

Reizende tentoonstelling

De bekende kraampjes met kaas, worst, aardappels en jawel: Slakkenman was er gelukkig ook. Die ontbreekt nooit.

Nog even genieten van het leven

In Dun hebben ze in de Grande Rue een blauwe zone ingesteld. Dwz je mag maar een beperkte tijd parkeren en je heb een parkeerschijf nodig. Waar haal je die in vredesnaam? In de rij bij de geldautomaat van de bank informeerde ik eens: bij de autoverzekeraar, zeiden ze. Dit is natuurlijk het voorstadium van betaald parkeren, ik zweer het je. In Dun! Wat een onzin nu weer. En wat doe je eraan? Niks.

Ik heb meteen een offerte voor de 2cv aangevraagd bij dat AXA-meneertje, die heel sympa samen met zijn zoon, van wie we (Saar en ik) ook een handje kregen, zijn kantoor runde. 100 euro/jaar, dat is nog wel te doen. Maar eerst moeten er gordels achterin en waarschuwingslampen op de eend gemonteerd, volgens de Franse APK van gisteren. Zucht, zucht en zucht.

Op de markt kregen we van de man van Geitenmie gratis een recept voor warme geitenkaasjes met Proven???ºaalse kruiden. Het geknor van mijn maag was tot ver voorbij de blauwe zone te horen.
Met de Britse bioboer praten we altijd Frans, maar toen ik vroeg of hij nog kruiden te koop had, kon ik het niet laten: BASIL! riep ik als mevrouw Fawlty Towers. Hij schoot meteen in een comfortabel soort Engels, haha, had ik hem even te pakken.
(Die twee kippen van de foto boven had Paulette vanochtend daarentegen te pakken. Ik zag haar de ren instappen en kwam haar – grijnzend – even later tegen, in iedere hand een bungelend beest. Ja, haar zoon is vandaag jarig, dan moet er lekker worden gekookt!)


Kasteeltje Le Terrail

Na de markt namen Saar en ik weer een omweg langs Villard, een werkelijk prachtig tochtje, zonder dat je nu echt heel erg ver omrijdt. Halverwege staat een enorme boerderij in de vorm van een kasteel, Le Terrail heet dat volgens de kaart en onmiddellijk daarna slaan we rechtsaf om naar beneden te rijden, langs mevrouw Melk, en dan weer omhoog naar huis. Vanuit de melkboerderij kun je mooi onze berg zien liggen: ik kan van dat uitzicht maar geen genoeg krijgen.

Beurre de la ferme

Die weg is zo smal, dat je eigenlijk geen tegenliggers moet tegenkomen, vooral niet van de agrarische soort. En jawel, ons kwam een trekker met water voor de beesten tegemoet. Ik schoot net op tijd een stuk weiland in en de trekker stopte om me gedag te zeggen en een praatje te maken: het was die aardige man van mevrouw Melk. Gisteren haalde ik de boter pas uit de vriezer, die anders razendsnel ranzig wordt, want aan steriliseren doen ze niet. Bleek hij tot mijn aangename verassing in een fraai vormpje gegoten te zijn.

Feestboter