Huis van de buurman van de tomaten

Na de boodschappen, maaien en de lunch begon het enorm te regenen. De man van mevrouw Laiterie – een vrolijke man op leeftijd – antwoordde op de vraag of zijn hooi binnen was: “? !a y est!”
Nou, dat is onze Jean Pierre niet gelukt, maar het kan zijn dat hij veel meer koeien heeft en dus meer hooi nodig heeft. Bij melkvee doen ze die kalfjes misschien meteen weg, ik weet het niet.

Zo ziet de moestuin vd overburen er tegenwoordig uit

Omdat ik toch mijn huisvrouwenschort aanhad, kon ik ook wel even de was in de centrifuge stoppen, als de lezertjes het verband zien. Het bekende geluid van veertig jaar geleden.
Ik heb vandaag gelezen: Everyman van Philip Roth en als pleeliteratuur: Plat du Jour van Martin Brill. Ik hou niet van die laatste. Ik lees de Volkskrant al nooit, maar op mijn werk moet ik hem wel dagelijks openslaan voor de plaatjes. Ik haak bij Brill altijd na de eerste zin af. Ik krijg niet de indruk dat hij enige moeite voor zijn Franse buren doet, arrogant mannetje.

Toen het weer droog was, kon ik weer even een beetje oefenen met de nieuwe camera. Er zitten wel erg veel knopjes op. Even een paar flauwekulplaatjes.

Zo! Artistiek!

Ze laten hun kopje hangen, die artisjokjes

Pure verveling

We waren weer bij het tweede gedeelte van het Paardenfeest en dat duurde en duurde maar. Niet dat er iets gebeurde, neen, iedereen wachtte in een werkelijk krankzinnige hitte op het volgende onderdeel.
Wij zelf wachtten eigenlijk alleen maar op de trekking van de loterij, zoals alle andere mensen om ons heen.
Om ons te amuseren en de verveling te verdrijven, begonnen we het nieuwe cameraatje te proberen. Bekken trekken. Serieus kijken. Mooie toetjes enz enz. Je moet toch wat.

En meer

Eindelijk begon anderhalf uur later dan geplanned de beloofde Ben-Hurrace. Dat vonden we leuk. Maar veel leuker was een aangeschoten R?©my, die zei dat hij ?©?©n en ander op had (duh!) en dat hij gisteren in slaap was gevallen bij de roofvogels en dat hij, toen hij vervolgens weggestuurd was, de nacht had doorgebracht bij de paarden in de wei.
“Is je man er ook?”, vroeg hij. Na de ontkenning begon hij stoere praat te houden en me voor te stellen aan de andere leden van het organiserend comit?¬¨¬©.
“Tussendoor wel af en toe wat water drinken met die hitte, R?¬¨¬©my!”
Jaja, goed, goed dat zou hij doen.
Ach, hij heeft geen kwaaie dronk.

Rawhide rawhide rawhide

Niks gewonnen tenslotte. We kwamen op de terugweg wel een andere 2cv tegen, die net als wij woest begon te zwaaien. Echt hoor, zo’n auto blijft een anti-depressivum.

F?‚Ñ¢te du Cheval

Gelukkig lagen er op zolder allerlei hulpmiddelen en gadgets om goed vermomd naar het feest te gaan. Even de loirgeur uit de jute zakken gewassen, drie gaten erin en klaas is Kees. De kolenkit ging mee als nachtspiegel, voor de paardenmest wel te verstaan.

Pot de chambre

C?©sar

We kregen een lift van R?¬¨¬©my met de cal?¬¨?Üche die werd voortgetrokken door het reuzepaard C?¬¨¬©sar en maakten daardoor zomaar deel uit van het d?¬¨¬©fil?¬¨¬©.

Optocht

Het was bloedheet, de paardenshow was niet zo boeiend als vorig jaar, de notaris herkende ons deze keer wel, we kregen niet eens een slap, maar een stevig handje, wat meestal gebeurt. Daar zouden ze eens onderzoek naar moeten doen, slappe handjes en hoe lang je wordt verondersteld vast te blijven houden. Dat luistert in sommige gevallen heel nauw.
Ik heb nog een poosje met mevrouw de notaris gepraat, die vertelde dat een of ander evenement met paarden in de nacht, ergens in de Vend?¬¨¬©e, een geweldig spektakel was, waar we ook naartoe moesten. Ze waren net als vorig jaar bang dat ze de pony (“Bijou”) gingen winnen. Dat poonietje heeft wel merkwaardige achterbeentjes. Ik hoop ook niet dat we hem winnen. Zondag tirage van de tombola.

Achterhand wel in orde?

Tenslotte lieten de valkeniers allerlei zeldzame vogels rondvliegen, waarvan er een paar op de hoofden van de toeschouwers landden. Ze hielden een wedstrijd met een nepkonijn aan een touwtje, dat jammer genoeg al onmiddellijk door een van de vogels werd gegrepen, zodat het spannende achtergrondmuziekje nog een tijdje voor niks de spanning probeerde te verhogen, die er niet meer was.

Vogeltje

Een fijn, ouderwets station

We hebben weer eens geen tijd voor ons weblog. Even een kleine update.

Dinsdag reden we via diverse grandes surfaces naar het station, waar om 15:30 de trein uit Parijs zou aankomen, wat hij ook deed.
Voor die gelegenheid had ik me als een soort Franse huisvrouw vermomd, met mijn nieuwe schort, terwijl Yeva eruit zag als een soapsterretje.

Waar blijft de trein?

Die Franse treinen rijden – als het personeel tenminste niet staakt – gewoon op tijd: het gezinnetje was weer herenigd. Thuisgekomen overhandigde Siebe twee weken te vroeg een verjaarscadeau (digicam) aan Saar, omdat dat nu net in de vakantie van pas kwam. Ze maakt nu de hele dag foto’s.
Yeva kreeg een boek en ik kreeg ook een camera, waardoor Yeva de mijne weer kreeg, zodat we nu allemaal, behalve dan de fotograaf zelf van mooie electronika zijn voorzien.

Verjaarscadeau

Verder hebben we het heel druk met maaien, gasten ontvangen, paardrijden, onkruid wieden, koken, bakken en zwemmen.
Woensdag was ik even naar Ahun waar zich een 2cv-garage bevindt, die voor 80 euro de remmen weer helemaal in orde gemaakt heeft. Volgende week naar de APK (CT) en dan naar de mairie voor het definitieve Franse kenteken. Ik heb in Ahun in de anderhalf uur die ik moest stukslaan, als een echte toerist de 10e-eeuwse crypte en het interieur van de kerk bekeken. Het lezen van de gebruiksaanwijzing van mijn nieuwe camera had geen zin, omdat de batterij er na het maken van onderstaande foto er onmiddellijk mee ophield.

Kijk hem daar eens gezellig staan

Vanochtend is de familie de Korte- van Leeuwen na 1 overnachting weer vertrokken. Zij kwamen uit de hitte van Spanje en stapten rillend uit de auto. Dat viel heus wel mee, vergeleken met de dagen hiervoor was het zelfs heel aangenaam. Vandaag is het echt zomers en weer veel te warm om in de tuin te werken.

Goeie sloof

A.s. weekend gaan we weer als middeleeuwers of BenHurrers, naar het F?™te du Cheval in Saint S?©bastien. Maar misschien ga ik als jaren-60 huisvrouw, wat kan mij het schelen. Hoewel iedere vrouw boven de 45 er hier zo uitziet, dus dat zal niet eens opvallen.