Samen met de buurman ga ik in december of januari een nieuw fornuis kopen. Hij zag bij ons onze ouwe trouwe Rosieres, die akelige aftakelingsverschijnselen vertoont, na 30 jaar met zijn haar voetjes in een natte keuken te hebben gestaan. Er zijn binnenin door de roest al strategische stukken ijzer afgebroken, de turbostand doet het niet meer en de klep onder de oven, die met twee dikke schroeven moet worden geopend om slakken te verwijderen, is gebroken.
Toen de buurman het merk zag, riep hij meteen dat we bij hem moesten zijn als we een nieuwe wilden. Wat hij precies voor werk doet weet ik niet, maar hij krijgt korting. Het is een hartelijke jongen uit Parijs, die aan een almaar kwebbelend, sympa carrierevrouwtje uit de Creuse is blijven plakken. Hij heeft zich volledig aangepast, zaterdag grasmaaien, leuke dingen met de kinderen doen en met nieuwjaar trakteert hij met gulle hand het hele dorp+gasten op oesters en Elzasser wijnen.
“De volgende keer dat jullie er zijn, gaan we op een zaterdag naar de fabriek en dan zoeken jullie een modelletje uit”, beloofde hij.
Ik heb mijn modelletje al gezocht, hoor. Deze week stuur ik hem een briefje met mijn wensen, dan hoeven we niet eens naar de fabriek. Maar misschien hoort dat erbij, om ons te laten zien wat hij in zijn werkende leven doet. On verra.
