Gezellige Charolais

Vandaag was het weer zonnig, maar met een irritante wind. Verder heb ik niets te melden. Het enige wat ik gedaan heb, is lezen, afwisselend buiten en binnen, al naar gelang het geruk aan mijn haar. Om een uur of drie had ik het boek uit en stelde ik Siebe voor een wandelingetje te maken.

Die linkerkoe haar hoorn groeit bijna heur oog in.

We hebben anderhalf uur gewandeld en ik kreeg het steeds warmer. De wind ging liggen en de zon bleef schijnen. Er waren alleen mij onbekende vogelgeluiden te horen. En af en toe een zondagsauto. We kruisden de oude spoorbaan twee keer.

Een nette boer

Morgen gaan we naar Gu?©ret, naar het Centre des Imp?¥t om een of ander papiertje te halen, en dan naar de Pr?©fecture voor de definitieve aanvraag. Als ze open zijn tenminste. Misschien gaan we daar ook een hapje eten.

Voorlopig is al meer dan twee weken het prachtig weer, volgens de buren.

Mijn favoriete stukje wei

Gisterenavond kon ik voor vertrek op ANWB.nl zien dat er nog flink wat auto’s op de weg zaten. Files, files en files.
We vertrokken om 19:15 en konden bijna zonder oponthoud doorrijden tot de Franse grens, waar ik nauwelijks vaart minderde, omdat ik steeds dacht en denk: die grenzen zijn toch opgeheven, wat nou?
Uit het verlaten grenshok sprongen plotseling drie mannetjes te voorschijn, die enorm gebaarden, gebaren, die ik niet wist te interpreteren. Ik haalde mijn schouders op en scheurde door.
– Je moest afremmen, dacht Siebe.
– Wat? Te laat! en ik drukte het pedaal nog eens in. Zouden ze mijn nummer hebben genoteerd? Tant pis.

Bess knaagt op het bot dat Kwint weer van de buurhond heeft gestolen

Na Parijs begon de mist bij flarden, waardoor ik een beetje langzamer moest. Koud was het niet, donker ook niet, want de maan stond precies boven ons hoofd te schijnen, dwars door de dunne laag nevel. Tegen de tijd dat we er waren, dacht ik steeds dat de spiegels niet goed stonden.
– Ik zie niks!
Dat klopte, er was ook niks. Geen mens op de weg, slapende dorpen, en het enige geluid kwam van de uilen, toen we eindelijk stilletjes uit de auto stapten.

Weer een kalenderprent

Vandaag is het blauw, warm, en heerlijk. Thee in de voortuin, ontbijt in de zon en even kijken hoe alles erbij staat. Ja hoor, alles komt gewoon weer te voorschijn. Je denkt dat het normaal is, maar toch blijft het wonderlijk.

Kost allemaal niks
Bij de Leclerc in La Sout hebben we ingeslagen, de benzine is dankzij het ontbreken van Koks Kwartje goedkoper, maar dat is zo’n beetje het enige. Hoe die Fransen het redden, met die schamele inkomens, is de vraag.
Ik ging even de familie B. begroeten, die vertelden dat de gendarmes al 2x langs geweest waren, ongekend.
– En ze zeiden niks!
Van de vader van Jean Pierre hadden ze gehoord dat ze een auto uit de Ni?¬¨?Üvre zochten.
– Ook stom dat ze nu de departementsnummers van de nummerborden gaan afschaffen, zei ik. En of dat stom was! Iedereen was tegen, zeiden ze.
– Dat komt ook omdat de mensen eraan zijn gehecht, zei Simone.
Ja, natuurlijk! Volgende week hoop ik, als Creusoise een serieuze nummerplaat te krijgen, uit de Creuse en niet een of ander willekeurig Frans kenteken. Kijk, zo zijn we niet getrouwd!

Deze gruwel kun je in elk vergeten groentemandje aantreffen. Mijn groentemandje is niet vergeten, maar expres gevuld met achtergebleven veelbelovende gedrochten. Ze zijn al in bagage gestopt om later, als de Franse aarde een beetje warmer is, mijn aardappeloogst te produceren. Zo dadelijk gaan we. Hopelijk houdt de regen op.