Doodsbange toeristen in de Kalverstraat

Er zijn van die dagen dat er van alles mislukt, zoals vandaag. Ik moest naar de H&M een bloesje ruilen, vervolgens naar de HEMA een fotobestelling afhalen en tenslotte naar een computerwinkel om eens te kijken wat of dat er voor draadloze printers bestaan, want ik word gek van al die draden.
Nu zet ik mijn fiets altijd op het Beursplein, zodat ik door de C&A-tunnel naar de Nieuwendijk kan lopen. Beurspleinstalling was vol, maar gelukkig zag ik voor de C&A een plekje aan een van de sierelementen die zo kenmerkend zijn voor de g?‚Äö?묢nante entree van onze hoofdstad.
Terwijl ik me in de herrie van het verkeer en het draaiorgel (“Hup Holland Hup, Laat De Leeuw Niet In Z’n Hempie Staan”) over mijn fiets boog om hem op slot te zetten, kreeg ik een gemene duw. Dat was de draaiorgelman, die zo vrolijk duwen kan. Een groter stuk chagrijn heb ik niet eerder gezien, of het moet op het Volkstuincomplex zijn geweest.
_ Hee! Waarom doet u dat?
Ik probeerde niet al te verontwaardigd door die k*tmuziek heen te schreeuwen.
Hij keek niet op of om.
– Halloho! Waarom duwt u mij?
– Je mot die rotfiets van je niet in de weg zetten!
Nou ja! Wat een inefficiente manier van communiceren! Die man moest nodig naar een relatiemanagementcursus, want zo raak je al je klanten en goodwill kwijt, temeer daar ik totaal niet in de weg stond.
– U denkt dat die stad van u is, met die opdringerige muziek van u, meneer, maar helaas, de stad is van iedereen en een excuus lijkt me op zijn plaats.
Ik probeerde de deftige dame uit te hangen, dat begrijpen jullie, terwijl binnen in me een spetterende moorddrift woedde. De zak reageerde niet, maar ging weer autistisch met zijn dikke buik en centenbak staan te schudden. Ik ging mijn boodschapjes doen.

Collega draaiorgelman

Bij de HEMA aangekomen bleek de bestelling er niet te zijn en toen ik teleurgesteld naar de H&M wilde, bedacht ik me dat ik de bon thuis op mijn bureautje had laten liggen. De computerwinkel had niets van mijn gading en was niet bereid me ook maar enigszins tegemoet te komen. Ook een cursusje relatiemanagement nodig.

Daar zal je hem hebben

Mijn fiets stond er nog en dat draaiorgel ook. De man keek niet naar mij, maar ik wachtte met wegrijden tot hij mijn kant opkeek en maakte toen een gebaar van vette pens en centenbakrammel, terwijl ik lachend met mijn hoofd schudde. Ik moest nog razendsnel maken dat ik wegkwam, anders had hij me wat gedaan, hahaha. Wat een ongelooflijke zak, zeg.