Kwint wacht op drollengooien

Die 21ste december nadert met rasse schreden. jelui merkt het, ik schuw geen clich?©. Als de wekker gaat, is het donker en als ik terugrijd van mijn werk, is het ook weer donker. Gewoonlijk is dat een reden om het eens flink op een somberen te zetten, maar sinds een paar jaar overheerst het manische in mijn leven, om het maar eens zo uit te drukken. Ik heb 40 jaar lang geleden onder de grillen van de hormonenhuishouding. God, wat een opluchting dat dat verleden tijd is.

Kwint ziet een vijand aan de overkant

Ondertussen heb ik het gevoel dat de blaadjes dit jaar veel langer aan de bomen zijn blijven zitten. Morgen komt de Sint weer in Mokum en Yeva maakt net als vorig jaar met haar vriendenclubje deel uit van de pietenmassa.
Je wordt tijdens de intocht op onthutsende wijze met de gouden karaktertjes van het publiek langs de route geconfronteerd, vertelde ze. Hebbehebbe en ikikik, vooral ook grote mensen, die heel aggressief bij elke Piet snoep eisen voor hun kind, ja, die mensen heb je.

Donderdag stuitte ik bij toeval op het werk van Engelse fotograaf Robin Hammond, die in o.a. Kongo portretten heeft gemaakt van verkrachte vrouwen, vaak met hun kind (van de verkrachters) of zwanger. Een meisje dat de ogen werd uitgestoken, omdat ze haar verkrachter herkende. Meisjes van 13, 14 jaar, er rest me niets anders dan woede, machteloosheid en verdriet. Rape as a weapon of war.

Dat zet zo’n bedelende sinterklaaszak van een vader wel in een heel sneu daglicht.