Elke keer als ik mijn hoofd omdraai, hoor en voel ik een harde KNAK! Het doet nog verdomd pijn ook. Deze week heb ik daardoor scheef achter mijn bureau gezeten en vannacht kon ik zelfs mijn kussen niet in de juiste stand krijgen. Ik merk op deze manier wel hoe vaak ik per uur mijn kop omdraai: KNAK! Au, ook weer interessant om te weten.
Om een beetje te ontspannen gingen we vanochtend toch maar naar het strand. Daar bleek een wielerwedstrijd aan de gang te zijn, met volgauto’s en al.

Kluitjes fietsers kwamen steeds met een noodgang aanscheuren en riepen HEEE, als ze dachten dat we in de weg liepen. Ja, kom even, kijk zelf uit. Het was zo onrustig dat ik steeds moest omkijken (KNAK! Au) en Kwint moest roepen, omdat hij alleen belangstelling had voor de andere honden en helemaal niet op het verkeer lette. Helemaal hoorndol werd ik, van die KNAK! en die fietsers. Niks relaxen. ? !a m’?¬¨¬©nervait!

Langs de duinkant kwam een kudde paarden van de andere kant aan gegaloppeerd. Nou ja, niet ?©?©n kudde, maar een aantal, ze leken in beetje op die fietsers, ze opereerden in kluitjes. Deze hoorden we wel aankomen. Ik had Kwint ondertussen even aangelijnd, omdat ik niet wist hoe hij zou reageren op zoveel misbaar. Hij keek niet op of om.
Toen de stofwolken eindelijk weer neerdaalden, liet ik hem los en hij zette onmiddellijk de achtervolging in. Ze waren al minstens vijftig meter verder. Ik wist niet dat hij zo hard kon hollen. Toen hij ze bijna had ingehaald, maakte hij rechtsomkeert en scheurde in ?©?©n beweging achter het peloton fietsers aan die onze kant op raceten. We zagen hem als een witte stip in de verte deze acties uitvoeren.
Hij voegde zich weer bij ons en heeft de rest van de dag geen praats meer gehad.