Ik belde Sonja vanochtend om een afspraak voor Yeva te maken. Gisteren denderde mijn hartslag bijna de hele dag met 105 slagen per minuut en na ons uitstapje bij de rivier was het tempo gezakt tot 94/m. Pas bij het ontwaken vanochtend herkende ik de rustige, vertrouwde klop.
Maar wie is Sonja? Dat is de vrouw die de manege van R?¬¨¬©mi en Florence heeft overgenomen. Nu waren die twee al aardig gestoord, deze paardengek vertoont vergelijkbaar gedrag. Ze kwetterde het hele gesprek alweer vol met idiote grapjes en enthousiaste geschreeuw dat “iedereen er was, het bekende clubje uit Parijs en dat ze twee uur gingen rijden, of drie uur, dat zouden ze wel zien”. De angst dat het saai zou worden na het vertrek van R&F blijkt ongegrond.

Ach, wat was het daar heerlijk. De paardjes stonden in een zonnige wei in hun wintervachtjes te wachten tot ze opgehaald zouden worden, de stallen waren leeg en keurig aangeveegd en iedereen was blij om elkaar te zien.

Ik bracht Yeva in de 2cv en reed te vroeg weer terug: de Intermarch?¬¨¬© was nog niet open. Op de parkeerplaats stonden een paar auto’s met vriendelijk lachende bejaarden, die nog een kwartier zouden moeten wachten voordat de poort weer open zou gaan. Daar had ik de moed niet voor. Naar huis en naar bed.

Het weer werd steeds beter in de loop van de dag en nu om 18:30 uur is de hemel helder met een ouderwets maansikkeltje en overal sterren. Dat betekent kou. De kachel brandt, het hout ligt klaar, de luiken zijn dicht. De kinderen kijken een dvd-tje en ik lees eindelijk weer een boek: Maxime du Camp, Uren met Flaubert. Het mocht eens tijd worden.