Windmolens in Belgi?´, vanuit de auto genomen

Het was ons ook al opgevallen, tussen Parijs en Orl?¬©ans is een windmolenpark aan het ontstaan, waar je u tegen zegt. ??¢oliennes heten die dingen. Volgens Timescorrespondent Charles Bremner heeft oud-president Val?¬©ry Giscard d’Estaing uit protest tegen deze wildgroei aan de bel getrokken. Het landschap wordt verpest, vindt hij.
Zijn wortels liggen in de Auvergne, lees ik.
Nu ben ik eens jaren en jaren geleden al liftend in Estaing terechtgekomen, precies in de tijd dat onze Val?¬©ry president was, dat moet de tweede helft van de jaren ’70 zijn geweest.
Toen ik daar nieuwsgierig aan een willekeurige voorbijganger vroeg of de president hier vandaan kwam, zei hij nogal onverschillig, nah, ik geloof dat zijn broer hier wel eens op bezoek is geweest. Estaing ligt in het departement Aveyron, dat weer deel uitmaakt van de regio Midi-Pyren?©es, dus waar die Auvergneband nu weer vandaan komt, is niet duidelijk. Het zal zijn moeder wel geweest zijn. En trouwens, die voorbijganger was misschien wel erg willekeurig.

Weer een Belg, die Franse krijg ik niet goed in beeld, te groot en te dicht bij de weg

Nog afgezien van het landschapbederf (“verrommeling”), die dingen maken een gruwelijke herrie. Ik zou er niet blij van worden om zoiets in mijn achtertuin te krijgen, hoe zeer ik ook voor minder vervuilende energie ben.
Het is ook nooit goed, de keus tussen kern- of windenergie lijkt zo eenvoudig, zolang je niet dagelijks te maken hebt met die troep. Ik betrap mezelf erop dat ik de Aquitaine wel mooi vind, met die molens. Zo heet deze weg, en ik ben ook altijd blij dat we daar niet zitten: al die windmolens, dat maakt me toch een lawaai!

Ik ben door die ene lifttocht via een omweg wel weer op de plek in Frankrijk terechtgekomen waar ik nu zit, maar dat is weer een heel ander verhaal.