Zo’n dikke tros heb ik nog nooit gezien

Op de terugweg viel ik in slaap, iets wat mij nooit overkomt in een auto. Siebe reed de 9 uur in z’n eentje met hier en daar en pauze, terwijl ik ergens anders was. Thuis stapte ik in bed en sliep verder tot vanochtend 8:00 uur.
Het gewone leven kan vandaag weer beginnen.
Ik luister naar de radio en hoor dat leeghoofd M. Hamer met haar collegaatje Rutte. Oh ja, we zijn weer thuis, godsallemachtig.
Ik geef het toe, het is onbelangrijk, maar ik kan de manier waarop dat mens het Nederlands uitspreekt niet verdragen. De e wordt een ai, de o wordt een au, de z wordt een s, en om de drie woorden uh, plus het gesmijt met clich?¬©s waar alle politici zo dol op zijn, dat voelt de burger in de portemonnee, daar hangt een prijskaartje aan, staan de neuzen dezelfde kant op, dit land is geraakt door een tornado, je verantwoordelijkheid nemen, de duurzaamheidsagenda, de ergste crisis sinds de jaren ’30, koopkrachtplaatje, en dan steeds wij zeggen, we kijken naar de toekomst, we moeten in gesprek met de burgers, we leggen het bij de mensen neer, etc etc, braak braak en dikwerf braak. Holle frasen en lege woorden. Wie bedoelt ze met wij? Wij, de PvdA, wij, het kabinet, wij, de tweede kamer, wij, M. Hamer? Mij of mijn zusje Hettie bedoelt ze niet, dat weet ik wel zeker.
Ik ben allergisch voor het begrip wij, dat heb ik in mijn vorige werkende leven te vaak gehoord, zonder dat duidelijk was wie er precies mee werd bedoeld. Ik hoorde er in ieder geval niet bij en degene die dat uitkraamde, wilde er alleen maar bijhoren, maar deed dat niet.

Laat ik me niet druk maken. Hup, de radio kan uit en ik fiets even naar Duikelman voor een notenkraker. Die hazelnoten zijn met de huidige kraker niet te kraken. Trouwens, de helft is leeg. Mooi is dat.