Dat kantoor staat nu wel op de overloop, maar daar is niks aan. Er is geen raam, geen licht, geen kast met lekkers, pas formidable dus. Dat bewaren we voor moeilijke tijden, als de tent hier vol met mensen zit. Ik heb de kleine keukentafel naar buiten gesjouwd en daar de iMac neergezet. Parasolletje er bovenop, en klaar is kees. 33¬?C in de schaduw, niet gek. Volgens de thermometer is het nu om 20:30 uur 24¬?C. Ik kan wel eens een trui aantrekken.
Het avondwandelingetje slaan we over, omdat je op dit tijdstip nog met gemak een driegangen-diner op het asfalt kunt bereiden. Ik deed net tot grote hilariteit van de buren voor, hoe die woestijnhagedisjes hun pootjes beurtelings kruiselings links en rechts optillen om te voorkomen dat ze die branden.

In een zijstraat naast het Grand Hotel

Vanochtend ging ik alweer naar het station van La Sout, ik had natuurlijk per ongeluk voor vrijdag een langzame trein vanuit Parijs besteld en die wilde ik ruilen voor een snelle, die op hetzelfde tijdstip zou vertrekken. Geen enkel probleem, hoor je dat, NS? Daar kwam ik gisteren achter, een beetje sloom inderdaad en ik geef eerlijk toe dat dat gedeelte van de hersens dat formulieren of leveringsvoorwaarden moet begrijpen, het bij mij niet zo goed doet. Dat mag geen reden zijn om daar een slaatje uit te slaan, NS! (Het zit me wel hoog)

Restaurant aan het water

Omdat ik daar toch was, ging ik voor Robertine kijken hoe de lokale camping eruitzag en aansluitend de te fietsen route checken, die ik door een vinger in de lucht te steken voor haar had uitgestippeld.
De receptie zat potdicht. Ik bleef zoals gewoonlijk een paar keer vruchteloos aan de deur rukken, tot ik op een papiertje zag dat ze vanaf 17:00 open waren. Ondertussen arriveerden er allerlei bestelbusjes en pick-ups met mannen in werkkleding. Ha, een resto met een repas-ouvrier. Jammer dat ik nog van alles te doen had, anders was ik ook aangeschoven.

Elke plek zijn eettafelset

De eerste afslag miste (van missen) ik al meteen en de tweede bijna ook, maar uiteindelijk reed ik met een open dakje door het landschap waar ik zo van hou. Ik denk dat het op de fiets nog wel een pittig ritje gaat zijn. Als het maar niet onweert, zaterdag. Dat is wel voorspeld, maar volgens mevrouw G. van de melk vergissen ze zich vaak genoeg, die van het weer, en zij kan het weten.
Ik zit hier ondertussen met een verbrande rode kop.