Graanakker
Ik had een vraagje aan de buren die net vandaag toevallig uithuizig zijn, terwijl hun schuurtje en werkhok gewoon wagenwijd opstaan. Toen ik er om half tien langsliep, begon de grijze lucht geleidelijk in een blauwe te veranderen en omdat ik mijn cameraatje toevallig bij had en ze er dus niet waren, ging ik een eindje lopen.
Beschut dorpje
Ons dorp ligt als het ware in de oksel van een berg, halverwege de helling, waardoor het niet verschrikkelijk aan de elementen wordt blootgesteld als het bijvoorbeeld stormt.
Salomonszegel
Langs de weg staan vooral in dit seizoen wilde planten, waarvoor je je bij de Intratuin blauw betaalt – als ze daar al te krijgen zijn – zoals orchidee?¬¥n, wilde primula’s, en vandaag de salomonszegel van hierboven. Ik heb nog steeds die primula niet gejat uit de “natuur”, dat ga ik zodadelijk eens doen. Ze staan hier onzichtbaar in de greppel langs de weg, zag ik net. Kunnen ze beter bij mij zichtbaar in de tuin staan.
Zo’n wandelingetje in het ochtendlicht met die heerlijk frisse geur verzette mijn zinnen, na dat gruwelijke drama van gisteren. De doden komen weer met z’n allen langs en de machteloze woede houdt me de halve nacht wakker. Hou eens op met dat malen, hersens.
Richting Mas-Saint-Jean
Ik noem dit wel een berg, maar ik weet niet wat de norm is. Wanneer heet iets een berg? Vanuit de slaapkamer waar ik dit zit te tikken op zoek naar een plek zonder afleiding, ziet het er in ieder geval zo uit. En als je hem met de fiets wil beklimmen, blijkt het Alpe d’Huez. Als je zo’n waardeloze fietsconditie hebt als ik, tenminste.
Deze appelboom kan elk moment horizontaal gaan. Dat dacht ik 5 jaar geleden al, toen we tegen een ondoordringbaar bramenoerwoud aankeken. Hij zakt elk jaar een paar centimeter.
Zitten we hier alweer 5 jaar? Gisteren maakte ik in het halfduister een plaatje, voordat de regen de bloesem helemaal zou beschadigen: zit er weer eens een griezel tussen die ik niet had gezien.
De stemming verbetert niet. Ik ga even bij de buren kijken, daar knap ik altijd van op.