Frankrijk

Een Franse zaak

7 Comments


Het dorp in de Pyrenee?´n waar ze woonden

Elf jaar geleden nam een Franse vader zijn twee zoons van 6 en 8 jaar mee en bleef tot vorige week onvindbaar. Volgens de verschillende krantenberichten waren de ouders gescheiden, omdat hun opvatting over hun levensstijl niet meer overeenkwam. De vader wilde een soort hippie-achtig, terug-naar-de-natuur-leven en de moeder had na een aantal jaar genoeg van het rondtrekken in een caravan met dieren, zonder stromend water of stroom.
De kinderen waren door de rechter aan de moeder toegewezen. Sommige kranten meldden dat de kinderen eerst aan de vader waren toegewezen, en dat zij hen eerst had gepikt, maar dat spreken andere weer tegen.
Vorige week werd de vader gearresteerd op de plek waar ze sinds 2005 zaten, nadat hij eindelijk was herkend. Ze hadden al die jaren met z’n drie?¬¥n onder valse namen een uiterst eenvoudig leven geleid, levend van de opbrengst van het land, in een schuur in de bergen. Naar school gingen ze niet, de vader gaf hen zelf les. Ze waren regelmatig van naam veranderd en beschouwden de vlucht voor de politie als een spannend spel. De moeder wist al die tijd niet waar ze waren.
Volgens de vader had hij haar steeds op de hoogte gehouden, volgens de advocaat van de vrouw waren er in het begin, toen de jongens 6 en 8 waren, twee brieven verstuurd naar het advocatenkantoor. Verder nooit meer iets van gehoord. De vader werd bij verstek tot 2 jaar gevangenisstraf veroordeeld, wegens ontvoering.

Nu zitten ze met z’n allen met een groot probleem. De jongens willen dat hun vader vrij komt. De moeder heeft haar aanklacht ingetrokken met hetzelfde doel, maar de vraag is of dat helpt. De jongens – nu volwassen – hebben hun moeder en hun opa na die lange tijd voor het eerst weer gezien en hebben, stel ik me zo voor, gemengde gevoelens, om het maar eens simpel uit te drukken. Iedereen, echt iedereen verliest in deze zaak.
Om nu die vader als een held te beschouwen, vind ik op z’n minst kortzichtig. Toch zijn er mensen die dat doen:
– Die vader, die heeft voor het leven van z’n kinderen gekozen, ze hebben toch een geweldige jeugd gehad, in de natuur, een betere leerschool bestaat niet!
Hij had alleen de moeder even geschrapt, die volgens mij toch ook deel uitmaakt van het leven van haar kinderen.
Ik hou er niet van, mensen ontvoeren en zeker niet kinderen ontvoeren, ook niet door de eigen ouders. Wie dat als een heldendaad beschouwt, vind ik een beetje dom. Nou ja, heel erg dom. Het is weer eens dieptreurig, dat is het.


Times online
Le Figaro
Le Monde
La Depeche
Enzovoorts.

7 thoughts on “Een Franse zaak”

  1. Ik ken de omgeving waar ze uiteindelijk ontdekt zijn. Het is er vergeven van de hippies en anderen die in de sixties zijn blijven hangen. Leuk, voor wanneer je daar zelf voor kiest.
    Ik kreeg een heel vieze smaak in mijn mond van de discussie die op een gegeven moment aan het ontstaan was. Of het alleen maar een soort van jongensdroom was. Kom op en wordt volwassen….
    Je hebt het goed verwoord: hier zijn uiteindelijk alleen maar verliezers.

  3. Ik ken ook gevallen van andere kinderen die ontvoerd zijn, waarvan de moeder nog steeds niet weet of het kind leeft of niet of waar het zich bevindt.
    Wat is het verschil?

  4. Maar goed, ik zei het direct al: bij een scheiding zijn alleen maar verliezers. En ik kan het weten, want ik maak het momenteel van dichtbij mee.
    (Zelf nog gelukkig getrouwd, hoor)

  5. Zo spannend was dat spel met de politie nu ook weer niet: stress, vluchten, liegen, geen eigen identiteit. Ik zei het al, een onveilige omgeving. Er was iemand die dat niet begreep, meen ik.

  6. Mijn ouders zijn gescheiden. Mijn vader woont en woonde nadien in dezelfde stad, maar door manipulatie heb ik vanaf mijn 12e geen contact meer. Ik weet daardoor niet eens wat een vader is. Als mijn moeder het nu zou lezen zal ze het ontkennen, maar het is echt waar. Ook mijn broers hebben nooit contact meer gehad. Heb nu voorzichtig via kaartjes contact met hem gezocht. Maar wat zeg je tegen iemand, een mijnheer, die je vader is en die je niet kent of waar je alleen door de verkeerde inprenting uitsluitend slechte herinneringen aan hebt? Deze soap speelde zich echt af binnen ?©?©n stad/dorp. De beste man heeft indertijd echt wel zijn best gedaan om contact te zoeken, maar wij speelden verplicht verstoppertje…Hou je het voor mogelijk? Heb ik nog geen eens een spannend ontvoering meegemaakt, dit gebeurde terwijl iedereen kon toekijken en niemand in de omgeving had schijnbaar de kracht om op te treden. Wat je zegt Elz, alleen maar verliezers…snik

  7. Ach! Ik zei ook al: het is dieptreurig.

    Ik ken een oude dame, van bijna 90, of misschien is ze al ouder, die haar hele leven woedend is gebleven – nog steeds – op haar ex-man, van wie ze ergens in de jaren ’40 van de vorige eeuw is gescheiden. Haar kind mocht ook de vader nooit meer zien. De arme man is al jaren dood. Wat-ie nou gedaan heeft? Haar trots gekrenkt.
    Mijn jongste zou zeggen: krijg een leven! Wat doen mensen toch idiote dingen.

Comments are closed.