Ik wandelde een rondje met de hondjes en aan het eind van de gracht, tegen de Oude Schans, staat een bankje. Daar lag een lichaam op. Nu liggen of zitten daar wel vaker lichamen op, maar deze keer moest ik even goed kijken of er wel iets bewoog. De houding was ontspannen, zoals wanneer iemand slaapt. Ik was niet zeker. Op de brug stond een keurig mevrouwtje met haar man.
– Volgens mij leeft hij nog, zei ik, of zij, want het geslacht was niet zo snel 1-2-3 vast te stellen.
– ??°a respire plus, zei het mevrouwtje opgetogen tegen haar man.
– Mais si, si, zei ik, je viens de contr?¬•ler si…
– ??üa respire encore, zei ze.
– Oui, en effet.
We draaiden ons tegelijkertijd om naar het lichaam en na 15 seconden zagen we eindelijk we de buik ademhalen.
– ??°a respire! riepen we in koor en barstten in lachen uit.