Al onze daken vanuit de tuin bij het opkomen van de zon

Ik werp net de luiken open, nadat ik het ouderwetse huisvrouwenritueel heb uitgevoerd, dat wil zeggen, kachel aanmaken, water opzetten, Kwintie de deur uitschoppen, theezetten en de klapjap op schoot nemen, en wat zie ik: dat de hemel strakblauw is, wat een aangename verrassing!
Ik hoor JP’s trekker driftig heen en weer rijden, de roodborstjes ruzi?¬¥n in de voortuin en ik drink tevreden een kopje thee.
Ik ben wel eens een paar keer, bij dit soort weer en in dit seizoen, op mijn sloffen de tuin ingelopen, tot ik merkte dat ze binnen 10 seconden doorweekt waren en daarom trekken ik (en Yeva) onze Franse klompen aan, waarbij je je sloffen gewoon kunt aanhouden, een win-win-situatie, droge ?®n warme voeten en zo gepiept qua aantrekken.

Josh Brolin speelt Llewelyn Moss

Over Yeva gesproken, we begonnen gisteren vol goede moed met No Country For Old Men, van de Coen Bros natuurlijk, met z’n twee?¬¥n in het grote bed, onder de dekens en alle deuren op slot, om nachtmerries en paniek te voorkomen. Op het moment dat Llewelyn Moss in het donker teruggaat naar de p.d. met een jerrycan met water, besloten we – doodsbang – de film de volgende dag bij daglicht af te kijken en schakelden we over op het lollige niemandalletje Intolerable Cruelty met weer een mooie rol van George Clooney, die volgens de broertjes C. onder hun regie, de lunatic in zichzelf heeft ontdekt. We zijn watjes, ik geef het toe.

Sedum gedijt uitmuntend

Toen ik dus net buiten met sloffen en klompen aan onze daken aan het fotograferen was, zag ik ook dit sedumpje, dat ik ooit als stek van een dorpsmuur uit de omgeving had gejat en weer op onze tuinmuur had geplant. Heeft het zich zomaar in dit antieke stuk steen gevestigd. Het blijft wonderlijk dat dit soort plantjes kennelijk bijna niks nodig heeft om te overleven en dat kou noch warmte het deren. Of deert.