Ik had me een paar weken geleden voorgenomen een waterketel te kopen in het enige overgebleven winkeltje in de bourg van onze commune, maar vergat dat onmiddellijk door al dat gedoe met die douchekraan en toen was het te laat.
Ik moet eerlijk zijn, ik vergeet wel vaker dingen, en dat zou best eens de leeftijd kunnen zijn. Hoewel dat vroeger ook wel gebeurde, een afspraak in het voorbijgaan gemaakt, verdwijnt onmiddellijk uit mijn hoofd, tot er wordt opgebeld:”Waar blijf je nou?”. Kennelijk een te kleine bandbreedte.
Ik fietste donderdag over de Zeedijk toen ik me die ketel plotseling weer herinnerde. Bij ons in Chinatown barst het van de winkels waar je heel veel potten, pannen en ketels kunt kopen en in de tweede winkel was het raak, een 5-liter ketel, die warempel ook nog eens geluid gaf, als het water kookte. (De eerste winkel had wel authentiek vormgegeven keteltjes, maar van aluminium, dat vind ik persoonlijk niks.)

Deze is echt wonderlijk van vorm en absoluut niet hip, daar hou ik van.
Alleen hield die gekke stoomfluit er na drie keer mee op. Na een beetje proberen, duwen en wrikken deed hij het weer, maar niet erg overtuigend. Toch vind ik hem veel aantrekkelijker dan de elektrieke.