Onder de grond bij Gare du Nord

Is dat niet gezellig, meteen bij aankomst te worden geconfronteerd met de beroemdste Nederlander in Frankrijk sinds Dave en Sylvia Kristel? Gelukkig kwam ik daar helemaal niet aan, maar in Gare d’Austerlitz.
Man man man, wat een cultuurshock. Na een maand op het platteland met kabbelende gesprekjes, grazende koeien, startende eenden, rimpelloze markten, en als enige opwinding een ringslang in de tuin, denderde de grote stad over me heen.

Boven de grond bij Austerlitz

Na allerlei zakelijke activiteiten gingen we (zakenpartner die weer terugging naar Amsterdam en ik, waarover later meer) naar Gare du Nord om Yeva op te halen, waarvan ik wist dat ze 30 minuten vertraging had. Het is toch weer niet te geloven (1)! Het is dat ik een ruime aansluitingsmarge had genomen voor de terugweg, anders was het mooi misgelopen. Oorzaak: staking. Niet te geloven (2).

In afwachting van de trein namen we een drankje op een terras tegenover het station. Het aantal opdringerige mensen was verschrikkelijk.
– Do you speak English?
– Ga weg!
Een hele kluit zigeunermeisjes was actief, of is dat weer niet de politiek correcte benaming? Vanaf het terras kon je dat mooi allemaal bestuderen, net als de belachelijke fantasieprijzen die ze voor de consumpties vroegen, tjongejonge, niet te geloven (3)!

Dames, dames!

Om de feestvreugde nog eens te verhogen kregen we gratis een tweederangs straattoneelsstuk voor onze neus opgevoerd. Daar werd me een partij slecht geacteerd. Rechts de ober met een geroutineerde glimlach die het allemaal al 1000 x eerder heeft gezien. Donker vrouwtje is de boef, zwarte meneer hoort bij het caf?© en moet de gemoederen sussen, vrouwtje links wordt beschuldigd van het zakkenrollen van donkere vrouwtje, des te valser omdat donker vrouwtje ziek en gewond is (toneelverband om de rechterarm).
Donker vrouwtje was zo verschrikkelijk nep, niet te geloven (4) en de enige die dat niet doorhad was linker vrouwtje. Donker takkewijf was dan ook erg intimiderend met haar loze beschuldigingen.
Gelukkig was het tijd om naar het perron te sukkelen, want de spanning daar op straat was niet echt aangenaam. De oesterkraam was vervangen door een snoepkraam, ik bedoel maar.

Willekeurige reizigers met hier en daar een automatisch wapen

Yeva kwam aan met een tas, koffer en drie cavia’s en na een ontspannen terugreis kon ik gisteren om 21:45 uur de deuche weer z’n hokje in rijden. En ondanks de onweers- en regenvoorspellingen is het kurkdroog en staat de zon aan de hemel te blikkeren. Het is toch niet te geloven (5)!