Ik had vanochtend een vraag aan de buurvrouwen (moeder, 87 en dochter, 67) die lekker in de keuken met alweer een kleine kat aan het spelen waren, terwijl ze een emmer sperciebonen aan het afhalen waren. Ik vergat het diertje te fotograferen, what’s new, en kletste er lustig op los met de dames, laat dat maar aan ons over.
Het was al niet te verdragen zo heet en ik wilde weten voor wie dat lieve diertje bestemd was. Dat zouden zij houden, want hun eigen kat, de overgroot- of overovergrootmoeder van deze baby was flink aan het aftakelen. Was het meisje of een jongen? Dat konden ze nog niet zo goed zien. Zaten er niet meer in het nest. Jawel, maar die waren weggehaald (supprimer).
Dat ze beesten toch niet laten steriliseren, snap je dat nou? Zou het een kwestie van geld zijn? Dat en een vastgeroeste gewoonte. Maar misschien zijn wij slappe stadswatjes en vinden we alles zielig. Dat weet ik wel zeker, h?® Kwint?

Maar waar ik eigenlijk voor langskwam, was dit diertje:

Ik trok een half uur eerder een stuk plastic weg van een plaats waar we een tijdje oude takken hadden liggen. Als je die zomaar op de grond kwakt, kun je ze na de winter niet meer vinden. Je vindt ze heel verrassend terug, als je er met je motorzeis tegenaan beukt. Dit vrolijke reptiel onder een stuk plastic aantreffen was ook een verrassing.
Al vanaf de eerste dag hier zijn we gewaarschuwd voor slangen, zeker toen het land een wildernis was, voor vipers, adders. Ik dacht zelf dat adders leuke ruitpatroontjes en valsere koppies hadden en veel kleiner waren, maar ik holde naar huis voor mijn camera en de hooivork, want je weet maar nooit.
Dit is allemaal achteraf gezwets, want ik was me eerlijk gezegd te pletter geschrokken en twitterde die slang de wereld in. Al googlend zag ik al snel dat het geen adder was: die hebben katteogen, verticale pupillen en niet brave ronde. De schubbetjes vertoonden een kieltje, conclusie: het was een ringslang, une couleuvre, die hem al snel smeerde. Ik maaide daarna toch een stuk minder ontspannen.
De dames waarschuwden me en zeiden dat ik hem om zeep kon helpen, zodra hij weer in de zon lag.

De kat was na de middag weer naar z’n moedertje bij Jean-Pierre en daar maakte ik een foto. Als het een meisje is, heet het Capucine, een jongen wordt F?¬©lix, werd me verteld. Ach, wat een brutaal schatje, het zou zo familie van Bob kunnen zijn. Laten we hem maar F?¬©lix noemen.
Ik liet mijn slang zien aan de buurman met de kippen, van wie ik meteen weer eieren meekreeg. Kom, die gekke beesten ook maar op de foto gezet. Ik zie nu pas dat die ene een slakkenhuis in z’n haar snavel heeft. Toen ze dachten dat mijn blote tenen kippenvoer waren, ging ik er snel vandoor. Ze lijken wel inderdaad een beetje op sneue slakkenhuisjes, nu ik er kritisch naar kijk.