© Jean-Pierre Jans

Laatst, op 21 september moest onze oudste dochter (16) ‘s avonds met de trein van Didam naar Amsterdam. Ik ben niet zo dol op eenzame stationnetjes in de provincie, zeker niet als het donker wordt en er geen beambte, maar wel twee dronken jongens te bekennen zijn. Degene die haar naar het station bracht, reed onmiddellijk weer terug, wachten tot ze er veilig in zat, was kennelijk teveel moeite.
Die ontbrekende beambte was vervangen door een kaartjesautomaat, die natuurlijk geen cash wilde, logisch, dus mijn kind stapte zonder kaartje (geldig plaatsbewijs) de trein in. Een speurtocht naar de conducteur leverde niets op. Die was misschien wel vervangen door een ingesproken bandje, heel goed mogelijk. In Arnhem had ze 2 minuten om naar de overkant van het perron te lopen, waar de trein naar de bestemming zou klaarstaan en ja hoor, zet u dat maar in de krant, de aansluiting slaagde.
Een conducteur was hier evenmin te vinden en ik raadde haar aan gewoon te blijven zitten, want hij zou wel een keertje komen opdagen en als ze problemen zou krijgen, kon ze mij bellen. Na Utrecht verscheen dan eindelijk de conducteur, een aan overgewichte lijdende, achterdochtige zuurpruim.
– Zo, geen kaartje?
Nu had ze gewoon kunnen liegen en zeggen dat ze pas in Utrecht was ingestapt, maar neen, het kind weet niet wat dat is, liegen, en daarom vroeg ze beleefd of ze bij hem een enkele reis Didam-Amsterdam kon kopen, in Didam kon dat niet want de automaat wilde haar geld niet.
– Had je toch de volgende trein in Arnhem kunnen nemen, en daar een kaartje kunnen kopen?
Ja hoor, bolle, als jullie zo slim zijn op personeel te bezuinigen en dat te vervangen door apparaten die het niet doen, moeten de reizigers voor straf een half uur uittrekken om op het volgende station diezelfde falende apparaten te gaan proberen. En dan te worden afgeblaft door een opgeblazen, uit zijn bek stinkende zak, die ervan uitgaat dat de klant de boel belazert en die trouwens stiekem zat te roken, toen de kaartjeslozen naar hem op zoek waren, vandaar dat hij stonk, dus wat nou?
Ik begrijp het niet. Waarom schaamt die man zich niet dat die verdomde automaten het niet doen en biedt hij daar geen excuus voor aan? En waarom gaat hij ervan uit dat ze de boel aan het belazeren is, want dat bleek uit de hele toon en houding van deze medewerker Reizigersvervoer. Is dat de tijdgeest of is dat de bedrijfscultuur daar?

Ik word al schrijvende weer woedend, want het is niet de eerste keer dat het personeel van de NS de klanten (mij) afbekt. Toen R. en ik eens met de nachttrein van Utrecht naar Amsterdam reisden, werden we op het perron al uitgescholden, omdat we door een hek waren gelopen, dat nota bene gewoon openstond, en aan de dichte deur van de gereedstaande trein rukten, omdat het koud was en we binnen wilden zitten. We mochten niet door dat hek en we mochten de deuren (portieren) niet proberen. Twee dames (50+), de doelgroep van de NS zou je zeggen, werden benaderd als dronken hooligans na een verloren wedstrijd. En dan vragen ze zich af waarom ze op hun bek worden geslagen, ik zei het al eerder.
Ik zoek even op de vacaturesite van onze spoorwegen:
Als medewerker van Reizigersvervoer ben je voor reizigers feitelijk het gezicht van NS. Als integrale dienstverlening en servicegericht werken ?©rgens in de praktijk worden gebracht, dan is het wel in dit werkveld.

Deze vette, chagrijnige, nicotineverslaafde eikel is het gezicht van de NS. Ik word er zo moe van. Ik denk dat ik toch maar eens een briefje schrijf.