Toen ik in de slaapkamers de was aan het verzamelen was, zag ik plotseling dat het bovenste gedeelte van het bos op de berghelling wit berijpt was. De rest was gewoon groen of bruin. Yeva kreeg die info ook al van de moeder van Jean-Pierre, die vertelde dat het daar veel harder gevroren had dan hier, een kleine 100 m lager. Een merkwaardig metereologisch verschijnsel.

Kijk, hier ingezoemd kun je het iets beter zien. We kwamen Jean-Pierre net nog tegen en die zei met een knipoog:
– Zo? Lekker geslapen?
Haha, grapjas. Hij zat op 1 januari lekker op zijn praatstoel en had mooie verhalen over de mensen (uit Parijs) die in ons dorp ook al een buitenhuis hadden, voordat wij buitenlanders daar ooit een voet hadden gezet.
Nou nou, dat was niet best. Brood pikken van de konijnen en hout jatten van de buren. En net doen of ze alleen op de wereld waren. Dat kan je wel een tijdje volhouden, vond iedereen, maar op den duur gaat dat toch wringen in zo’n kleine commune. Uiteindelijk hadden ze een ander huis in een dorp iets noordelijker gekocht en daar bleken ze voor dezelfde problemen te zorgen.
Vannacht en morgen gaat het keihard vriezen, zei onze deskundige. Zal ik nu eindelijk de oleanders even binnen in de schuur zetten?