De vensterbank vol serieuze zaken

Vanochtend hingen er weer 3 broeierige Franse jongens op de gracht rond, 92 op hun auto, Hauts-de-Seine dus en niet Saint-Denis, hoewel die drugstoeristen zich hier in het centrum altijd wel koest houden, want meestal liggen ze in hun auto met beslagen ruiten te slapen, als ze tenminste niet vol paddo’s van hoge gebouwen afspringen. De een was met nummertje twee de parkeermeter aan het bestuderen en de derde was met een blikje in de hand boos aan het roepen en mopperen.
Ik was al bang dat ik hier weer een paar kandidaten had voor de Weet Je Hoe De Parkeermeter Werkt-vraag en dat weet ik niet, omdat er toen ik even niet oplette, alweer nieuwe parkeermetermodellen zijn ge??òntroduceerd. Toch kon ik de kans om Frans te spreken niet laten schieten, zette mijn VVV-gezicht op en vroeg of ik iets voor ze kon doen.
Ze veranderden meteen in makke schapen! Zoete schooljongetjes! Zeiden mevrouw en U. Ze probeerden Engels te praten. En ze wilden natuurlijk weten hoe de parkeermeter werkte. Daar heb ik in ?©?©n beweging een studie van gemaakt. Gelukkig zijn de onbegrijpelijk instructies vervangen door: kenteken invullen en met plastic betalen. Maar die prijs: 5 euro/uur! Je schaamt je eigen dood. Le plus cher parking du monde, als je het mij vraagt.
Ik kwam ze een paar uur later weer tegen, op zoek naar een hotel. Alweer geen idee! Dat zoeken we op voor de volgende keer.

Ik viel trouwens van de week lelijk door de mand toen een paar Duitsers naar het Rijksmuseum vroegen. Roestige Schwere W??rter kwamen heel langzaam en te laat uit een ver verleden bovendrijven. Ik kon er echt niks van. Stond ik daar voor aap met mijn VVV-smoel. Maar het is ook niet zo eenvoudig om de route per auto vanaf hier naar het Rijksmuseum te beschrijven, zelfs niet in het Nederlands of Frans.

Zo, nu weer verder met serieuze zaken.