We moesten ons om 9:30 melden bij de Spaanse ambassade. We, dat zijn Yeva en twee klasgenootjes, begeleid door twee moeders. Ze werden om de beurt – in het Spaans natuurlijk – aan de tand gevoeld door twee dames van de ambassade. Die moeten deze week bepalen wie van negen Nederlandse kandidaten doorgaat naar de hoofdprijs: een reis via Madrid naar Chili in de voetsporen van Robinson Crusoe. Nu dacht ik toch altijd dat dat een fictieve figuur was, maar goed, die eilanden bestaan en er wordt een reis naar georganiseerd. Hoeveel (internationale) middelbare scholieren er totaal naartoe gaan, weet ik niet, alleen dat er 1 Nederlandse mee mag. Volgende week horen ze het.
Binnen in de ambassade kom je gewoon in Spanje terecht. Alles ziet er Spaans uit, de kleren, de schoenen, de gezichten, de inrichting. En ze spreken Spaans, want ?¬©?¬©n van de mevrouwtjes vroeg aan mij:”¿…..?”
Watzegtzewatzegtze, vroeg ik me wanhopig af, want verder dan una cerveza, por favor ben ik nooit gekomen. Plotseling snapte ik het en stamelde:”[Soy] la madre de Yeva!”
Goed geantwoord.

Na afloop deden we met een omtrekkende beweging richting station nog even een rondje cultura holandesa, via het Binnenhof door de Passage en verder langs de Lange “Monopoly” Poten. De fontein stond er mooi glimmend bij en ik lees dan ook op de site van de Rijksgebouwendienst dat hij recent is gerestaureerd.

Maar wat voor gekke diertjes zijn dat, waar het water uitkomt. We dachten een soort Haagse tekkels met leeuwenpoten. Of zijn het poekies?