Voor

Vroeger zeiden we over die figuren van mijn vorige postje, die plat pratend en wel spontaan aan het meppen gaan: ordinair, een 10. Hopeloze gevalletjes en een beetje sneu, als je erover nadenkt. Dat gaan we niet meer doen.
Geen hopeloos geval is ons stukje tuin, dat gratis bij de schuur zat. Het heeft de oppervlakte van een volkstuin, 300 m2. Dat vind ik tegenwoordig belachelijk klein. Met de moterzeis en een flinke fik ben ik al een heel eind gekomen, kijk maar:

Na

De vraag is hoe het er over 5 weken uitziet, wanneer ik weer eens ga kijken. Alweer? Ja, alweer, waarom niet? Ik heb nu eindelijk de gelegenheid om er een serieuze tuin van te maken.
‘s Ochtends in de tuin en ‘s middags aan de computer. Of andersom. En maar twitteren en skypen.
Misschien moet ik eerst even met het thuisfront overleggen.