Bigarreau in bloei

Na twaalf uur bewusteloosheid werden we om 10:00 uur wakker. Is dat normaal of niet? De weersvoorspelling voor de rest van de week is niet al te best, als het maar niet constant regent, ben ik al dik tevreden. Ik zag net een bleek zonnetje verschijnen, esp?©rons, esp?©rons, zeg ik met Lucienne.

Wat schrijven ze erop?

Op de markt stond gisteren tussen alle kraampjes, waar bijvoorbeeld drie eieren en ?©?©n geslachte kip werden aangeboden, daar stond een mevrouwtje met het typische melkboerinnengezicht: bleek met onnatuurlijk rode wangetjes. Ze verkocht precies de waar die ik altijd bij onze mevrouw Giraud haal, melk, room en eieren, dus ik greep mijn kans en kocht een voorraadje.
Volgende week ga ik wel weer naar Giraud, waar de 19-eeuwse sfeer me steeds mateloos boeit en dit bedrijf kan net als de boerderij van Jean Petit naadloos aanschuiven bij de film La vie moderne van Raymond Depardon. Wat zou er veranderen als de dochter het bedrijf overneemt? Ik denk eigenlijk niet veel, tenzij Brussel roet in het eten gooit, dat verkoop aan huis niet mag, alleen als je aan zulke allerlei achterlijke voorwaarden voldoet, dat de zuivel nergens meer naar smaakt. Esp?©rons maar weer, dat dat niet gebeurt.

Verder stond er een idiote tulp te bloeien, die ik nooit eerder heb gezien, omdat de bloei kennelijk elke keer tussen onze bezoekjes door plaatsvond. Waar slaat dat ding op? Of zou die Nederlander voor ons hem hebben geplant om het Oranjegevoel uit te dragen? Dan ruk ik hem er meteen uit.
Kom, het is Pasen, geen tijd voor aggressivity, zoals de kinderen zeggen. We vertrekken zo naar restaurant de wolvenfontein om daar eens lekker te eten.
Voor de liefhebbers (Doris) een bosje helleborussen, die regelrecht van Oudolf afkomstig zijn. Ze breiden zich mooi uit: