Kwint wacht op het werpen der fecali?´n

Ik vroeg me de hele tijd af, wat is dat toch, APB, Algemeen Purgerlijk Bensioenfonds, ja, kind van een Rijksambtenaar, terwijl ik via de computer de dag na de troonrede naar het kippenhok van de Tweede Kamer zat te luisteren. Wakker worden, De Korte!

Ik vond het me toch een beschamende en kinderachtige vertoning, die die politici daar lieten zien, ik bedoel dat ze me niet overtuigden met hun zogenaamd verontwaardigde praatjes en die zelfingenomen smoelen, die zeiden kijk mij eens gelijk hebben. Dubbele, driedubbele of vijfvoudige agenda’s, dat was de gedachte die zich aan me opdrong, en de camera’s in de zaal maken het natuurlijk erger, want de dames en heren worden gezien en ze willen scoren. Alsof het electoraat niets beters te doen heeft dan naar dit gekwaak te luisteren en te kijken.
Waarom vind ik de morele gekrenktheid van de anderen niet geloofwaardig, als die ene politicus beweert een hoofddoekjestax te willen invoeren? Ik zou zeggen, meneer maakt een grapje, dat zelfs als grapje niet leuk is, om maar eens een wijze man uit het verleden te citeren en de zaak is daarmee afgedaan.

Neen, dat viel niet mee, allemaal te makkelijk en te voorspelbaar. Ik realiseerde me plotseling dat het deze mensen zijn, die bepalen waar mijn geld voor gebruikt wordt, dat ik verder met liefde inlever, want ik ben voor samen spelen, samen delen, een kreet van kleuterjuf Margo.
Je moet er toch niet aan denken dat pruikje Wilders de baas wordt, of leeghoofdje Hamer, want om elke dag deze koppen op TV of in de krant te moeten zien, stel je voor! Gelukkig is de TV al de deur uit. En wat gaan deze types dan met mijn geld uitspoken? Een hoofddoekjespolitie instellen? Ik ga meteen met een lap op mijn kop lopen. Behalve dat het dan tijd wordt om te verkassen, ga je ook naar JPB verlangen, dat voorspel ik hier alweer gratis en voor niks. Het kan dus allemaal nog veel erger, als je erover nadenkt.

Hoe het getriggerd werd, weet ik niet, het kan door de dood van mijn lieve buurvrouw zijn gekomen, of door de naam van de firma (zie foto) die al maanden bezig is met het huis aan de overkant, maar ik werd vanochtend met een schok wakker uit een hele diepe slaap, met het idee dat ik mijn moeder al tijden niets meer van me had laten horen. Een merkwaardige gedachte, die nog waar is ook, want ze is nu al bijna zes jaar dood, maar dat bedacht ik me bij het ontwaken helemaal niet. Ik moest diep in de afdeling realiteit van mijn hersens zoeken tot ik eindelijk weer wist dat ze er niet meer was.
Is dit het begin van krankzinnigheid? Op een zeker moment is de afdeling realiteit opgeheven en dan bevind je je in de bejaardengevangenis die gesloten afdeling wordt genoemd, omen est nomen, het woord zegt het eigenlijk al, zou ik haast willen beweren en zover is het nog niet, maar schrikken was het wel.
Tante Jenneke, ook alweer dood, was ervan overtuigd, dat haar ouders in de kamer naast haar kwamen wonen, toen ze in de Wittenberg zat en dat een van haar medebewoners haar (nog levende) zus was, waar ze het wonderlijk genoeg deze keer w?®l heel goed mee kon vinden, wat dan weer een mooie oplossing was, na 75 jaar ruziemaken. Die hersens, die weten wat.