Ontbijtrommel
Het leven ziet er weer als nieuw uit. Het huis zit vol, er zijn nu twee honden, 3 meisjes, 1 man en 3 cavia’s en moi. En twee auto’s. Een beetje overdreven, ik geef het toe. Gelukkig kunnen ze zich allemaal zelf vermaken en toch heb ik op de een of ander manier geen beschikking meer over mijn eigen tijd. Misschien is het een kwestie van wennen.
Ik zit te typen en er worden me allerlei vragen gesteld: zo kan ik toch niet schrijven?
Elz,
Je skype oproepen miste ik al, ik dacht nog wat zou er met haar aan de hand zijn? nu begrijp ik het: volle bak….
Ik zag zojuist de film ´la vie moderne´, wat een praatjesmakers die boeren op het afgelegen land in de Cevennen: dat is bij jou wel anders dacht ik!
Jij bent nooit online, dat is het! Ik vond het wel een mooi ontroerend en treurigstemmend portret van een verdwijnende soort. Dat bestaat hier ook nog wel.
Ze kletsen hier ook hoor, sommigen dan, maar die Cevennenbroers, die hadden het moeilijk met dat vrouwtje uit Nord van hun neef, toch een beetje jaloers, want hij had in hun ogen zogenaamd niet de “passie”.
Ik zie blauwe lucht, vanmiddag alweer regen?