Alle doorgeschoten hazelaar- en sleedoornheggen zijn voor het eerst in ons Franse bestaan geschoren. Over een paar maanden ziet dit kale er natuurlijk weer heel anders uit. Ik kan me dat nooit voorstellen, want ik vergis me elk jaar weer in de groeikracht van die ogenschijnlijk dode boel.
Ik heb hier een headerplaatje met hetzelfde tafereel van een tijdje terug.
Dit schreef ik gisteren toen ik – uitgeput na een nieuwe serie hak- en brandwerk – het gat in de douchemuur moest gaan dichtsmeren. Siebe soldeert, ik ben van het pleisterwerk. Volgende keer gaan de tegels erin.

Onze directe buren lieten ons een luchtfoto zien met hun en ons huis erop, uit 1992. Zij staan voor hun huis (in het midden) tegen de zon in naar de helikopter te kijken, voor ons huis (rechtsboven met mosterdkleurige luiken en rode deur) staat een enorme hazelaar. Die is al v????r onze tijd een kopje kleiner gemaakt. Er zit kennelijk toch systeem in mijn kletskoek.

Nu zijn we alweer in Amsterdam. Daar word ik niet blij van.