We sukkelden om 12:30 na de markt onze berg af naar het restaurant. Meteen al om de hoek kwamen we de buurman uit Ch?¢teauroux tegen, met wie we natuurlijk een praatje maakten, zodat we nog stevig moesten doorstappen om op tijd voor het eten te zijn.
Waarom we zo laat vertrokken, was omdat we naar het postkantoor moesten, waar op 30 maart een pakje was afgegeven, dat ze twee weken (quinze jours) voor ons zouden vasthouden. Het postkantoor gaat om 14:15 uur open en is helemaal niet opgeheven, zoals ik een paar keren geleden veronderstelde. Het is alleen op krankzinnige tijden open. De bedoeling was dat we zonder wachttijd vanuit het restaurant zo het postkantoor in konden rollen.
Voor toekomstig gemak heb ik er maar een foto van gemaakt. Verrek, ze zijn gewoon om 14:00 uur open. Ziende blind, moi.

We werden hartelijk ontvangen en kregen veel teveel te eten voor die 11 euro/persoon. Een soort koolquiche met een berg sla, een bavette drijvend in de groene pepers met werkelijk uitmuntende frieten, kaas (sloegen we over) en een poire belle Hel?®ne, die me vrolijk maakte door de herinnering aan mijn moeder. Wijn en koffie incluis. Ik was halverwege de bavette feitelijk al uitgeschakeld en betrapte bij het toetje onze gastvrouw op een blik: mij benieuwen of dat haar gaat lukken. Neen, dat ging mij niet lukken.

Het postkantoor had geen pakket liggen en had er ook nooit een ontvangen. Ons moeilijk doen was dus weer voor niets geweest. Daarom besloten we heel erg op ons dooie akkertje met de bekende omtrekkende beweging terug te sloffen, wat geen moeite kostte met die gevulde buiken, dat sloffen bedoel ik.

We schoten onderweg bij wijze van afsnijder een VTT-pad in, dat juist het pad was dat halverwege in een beek verandert, maar deze keer eerst een fraaie begroeiing van lieflijke bosanemoontjes en wilde primula’s liet zien. Aan het eind van de beek kwamen we Jean-Pierre tegen, die in de strijd tegen de verrommeling een grote stapel stammetjes en wortelkluiten met de grote grijper op zijn tractor in ?¬©?¬©n zwaai op de brandstapel mikte. Daar zouden wij een hele dag zoet mee zijn geweest.

Ons pakket bleek zoals verwacht bij Jean-Pierre thuis te liggen.